Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Bydgoszczy

UZASADNIENIE

Zakres uzasadnienia wyroku ograniczono jedynie do tych części wyroku, które dotyczą oskarżonego M. M., gdyż wniosek o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku złożony przez prokuratora dotyczył jedynie tegoż oskarżonego (art. 423 § 1a k.p.k.).

M. M. został oskarżony o to, że w dniu 10 lutego 2018 roku w miejscowości C. posiadał narkotyki w postaci białego proszku o cechach amfetaminy o wadze 2,13 grama brutto, przy czym czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi, to jest o czyn z art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 roku.

Przepis art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii statuuje odpowiedzialność karną za posiadanie wbrew przepisom tejże ustawy środków odurzających lub substancji psychotropowych. Środkiem odurzającym jest każda substancja pochodzenia naturalnego lub syntetycznego, działająca na ośrodkowy układ nerwowy, określona w wykazie środków odurzających stanowiącym załącznik numer 1 do ww. ustawy. Natomiast substancją psychotropową jest każda substancja pochodzenia naturalnego lub syntetycznego, działająca na ośrodkowy układ nerwowy, określona w wykazie substancji psychotropowych stanowiącym załącznik numer 2 do ww. ustawy.

Jak wykazało postępowanie dowodowe substancja znajdująca się w trzech woreczkach strunowych, ujawniona w toku przeszukania oskarżonego M. M., nie stanowi ani środka odurzającego, ani substancji psychotropowej, które zostały wymienione w załącznikach numer 1 i 2 do ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii. Ustalenia w tym zakresie Sąd Rejonowy oparł na wnioskach opinii z zakresu badań fizyko – chemicznych. Biegły J. C. w swojej opinii kategorycznie stwierdził, że w materiale dowodowym w postaci biegłego proszku, znajdującego się w trzech woreczkach strunowych, które ujawniono u oskarżonego M. M., nie stwierdzono obecności żadnej znanej substancji psychotropowej lub znanego środka odurzającego, które zostały wymienione w załącznikach numer 1 i 2 do ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii. Na rozprawie biegły podtrzymał swoje stanowisko, wskazując, że, poza próbkami zawierającymi (...), w badanych substancjach nie stwierdzono żadnych środków psychoaktywnych, które znajdują się w wykazach środków odurzających i substancji psychotropowych, stanowiących załącznik do wyżej wymienionej ustawy. Jak wiadomo (...) stwierdzono jedynie w tabletkach ujawnionych przy drugim oskarżonym, to jest D. B.. Sąd a quo uznał opinie chemiczne biegłego J. C. (pisemną i ustną) za wiarygodne, gdyż są jasne, zupełne, nie zawierają sprzeczności, a także opierają się na fachowej wiedzy i doświadczeniu biegłego. Opinie zostały opracowane przez biegłego z Instytutu (...) w B., który posiada uznaną renomę. Biegły w sposób przystępny opisał metodologię badań zastosowaną przy sporządzaniu opinii pisemnej. Analizowane opinie zawierają kategoryczne wnioski odnośnie oceny dowodowych substancji, a opinia ustna uzupełnia tę pisemną. Wywód prowadzony obu opiniach jest logiczny i poparty fachową wiedzą z zakresu kryminalistycznej analizy substancji chemicznych. W toku procesu strony nie kwestionowały wniosków rzeczonych opinii. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności obu opinii z zakresu badań fizyko-chemicznych. Dodatkowo na rozprawie biegły w sposób jednoznaczny stwierdził, że wyniki badania dowodowych substancji narkotestem nie mają żadnej wartości dowodowej, gdyż istnieje wiele substancji, które w badaniu narkotestem dają identyczne wyniki jak amfetamina, mimo, że nie są amfetaminą. Zdaniem biegłego badanie narkotestem jest jedynie badaniem przesiewowym i za każdym razem winno ono być potwierdzone badaniem z uwzględnieniem metod swoistych, specyficznych, które pozwolą na precyzyjną identyfikację danej substancji. Jednocześnie biegły zwrócił uwagę na niedopuszczalny opis na metryce dowodowej substancji, który ma charakter interpretacji i sugeruje, że mamy do czynienia z substancją psychotropową (vide k. 117v).

Zgodnie z art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza m.in. wówczas, gdy czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego (…). Jednocześnie, w myśl art. 414 § 1 zdanie 2 k.p.k., w razie stwierdzenia po rozpoczęciu przewodu sądowego okoliczności wymienionej w art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. sąd wydaje wyrok uniewinniający (…). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skoro bowiem substancja ujawniona w toku przeszukania oskarżonego M. M., nie stanowi ani środka odurzającego, ani substancji psychotropowej, które zostały wymienione w załącznikach numer 1 i 2 do ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, to oskarżony nie może ponosić odpowiedzialności karnej z art. 62 ust. 3 tejże ustawy. Nie można również oprzeć się wrażeniu, że oskarżyciel, formułując wobec M. M. zarzut posiadania narkotyków w postaci białego proszku o cechach amfetaminy, zamierzał odwołać się do niedopuszczalnej na gruncie prawa karnego materialnego analogii. Tego rodzaju postępowanie, zdaniem sądu meriti, świadczy o rażącej obrazie prawa karnego materialnego. Jak wynika bowiem z treści opinii pisemnej z zakresu fizyko – chemii już na etapie postępowanie przygotowawczego prokurator dysponował w pełni wiarygodnym dowodem wskazującym na to, że substancja ujawniona w toku przeszukania oskarżonego M. M., nie stanowi ani środka odurzającego, ani substancji psychotropowej, wymienionych załącznikach numer 1 i 2 do ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, a mimo tego oskarżył wyżej wymienionego, opierając się zapewne na niedopuszczalnym dla metody badawczej substancji z użyciem narkotestu opisie zawartym na metryczce (vide opinia ustna, k. 117v). Dla porządku wskazać również wypada, że posiadanie środków zastępczych nie podlega penalizacji w świetle obowiązującego prawa. Ustawa z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w art. 52a § 1 – 3 przewiduje natomiast odpowiedzialność o charakterze administracyjnym dla tego, kto wytwarza lub wprowadza do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środek zastępczy lub nową substancję psychotropową.

W tych okolicznościach oskarżonego M. M. należało uniewinnić od zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu. Jednocześnie, z uwagi na powody takiego rozstrzygnięcia przedstawione wyżej, szczegółowa analiza pozostałego materiału dowodowego, ujawnionego w toku przewodu sądowego, pozostawała bezprzedmiotowa i dlatego od niej odstąpiono.

O kosztach procesu w odniesieniu do M. M. orzeczono na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k., obciążając nimi Skarb Państwa.

sSR Jakub Kościerzyński

Z. Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć właściwej Prokuraturze.