Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Bydgoszczy

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 3 lutego 2025 r.

Sąd Rejonowy w Bydgoszczy VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie następującym:

Przewodniczący:	Sędzia Katarzyna Błażejowska
Ławnicy:	Natalia Lejbman, Ryszard Musielewicz
Protokolant:	starszy sekretarz sądowy Artur Kluskiewicz

po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2025 r. w Bydgoszczy na rozprawie

sprawy z powództwa L. S.

przeciwko (...) Urzędowi Wojewódzkiemu w B.

o przywrócenie do pracy

1.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 30.363,72 (trzydzieści tysięcy trzysta sześćdziesiąt trzy 72/100) złote tytułem odszkodowania za rozwiązanie umowy
o pracę z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę;

2.  oddala powództwo o przywrócenie do pracy;

3.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 180,00 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zastępstwa procesowego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

4.  kosztami sądowymi w sprawie obciąża Skarb Państwa;

5.  wyrokowi w punkcie pierwszym nadaje rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 10.121,24 (dziesięć tysięcy sto dwadzieścia jeden 24/100) złotych.

Natalia Lejbman Sędzia Katarzyna Błażejowska Ryszard Musielewicz

Sygn. akt VII P 63/24

UZASADNIENIE

Powód L. S., działając przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata, pozwem przeciwko (...) Urzędowi Wojewódzkiemu w B. wniósł o przywrócenie do praccy na dotychczasowe warunki pracy i płacy oraz zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz wynagrodzenia za cały okres pozostawania bez pracy w kwocie 10 070,93 zł brutto miesięcznie, począwszy od dnia 23 grudnia 2023 r. do dnia przywrócenia do pracy pod warunkiem zgłoszenia przez powoda gotowości podjęcia pracy w terminie 7 dni od daty uprawomocnienia się wyroku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w przypadku uchybienia terminowi płatności, liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Jednocześnie powód wniósł o udzielenie zabezpieczenia na czas trwania postępowania poprzez nakazanie pozwanemu pracodawcy dalszego zatrudnienia powoda do czasu prawomocnego zakończenia postępowania. W uzasadnieniu powód wskazał, iż pracował w Wojewódzkiej (...) w B. od 1994 r., początkowo jako pielęgniarz, zaś od 2016 r. jako dyspozytor medyczny. Z dniem 1 stycznia 2021 r. stał się pracownikiem (...) Urzędu Wojewódzkiego w B.. Dalej powód wskazał, iż w dniu 22 grudnia 2023 r. odebrał przesyłkę poleconą zawierającą oświadczenie pracodawcy o rozwiązaniu z nim umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika. Powód wskazał, iż w całości kwestionuje oświadczenie pracodawcy. Nadto podkreślił, iż jako członek (...) Związku Zawodowego (...) przy Urzędzie Wojewódzkim w B. korzystał z udzielonej szczególnej ochrony stosunku pracy na mocy uchwały zarządu Nr 2/2023 z dnia 15 czerwca 2023 r. Powód podniósł, iż Związek Zawodowy nie wyraził zgody na wypowiedzenie powodowi umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. Nadto powód podniósł, iż w chwili rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia, pozostawał pod szczególną ochroną z tytułu pełnienia funkcji związkowej – zastępcy przewodniczącej (...) przy Urzędzie Wojewódzkim w B., czym naruszył art. 32 ust 1 pkt 1 ustawy o związkach zawodowych. Nadto powód podkreślił, iż pozwany nie wykazał, aby powód dopuścił się ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych. W ocenie powoda pozwany nie wykazał, że jego działania charakteryzowały się znacznym stopniem winy. W treści oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia wskazano na pewne niespójności z procedurami. Do powoda jednakże nie kierowano wcześniej żadnych uwag co do sposobu wykonywanej pracy, zachowania procedur, itp. Nie przeprowadzono z nim żadnych rozmów na ten temat. Nigdy nie było uwag odnośnie wykonywanej przez powoda pracy. Ewentualne nieprawidłowe działania powoda nigdy nie były intencjonalne. Nad6to w opinii powoda rozwiązanie umowy o pracę naruszyło art. 52 § 2 k.p., ponieważ nastąpiło po upływie miesiąca od daty dowiedzenia się pracodawcy o rzekomym naruszeniu obowiązków pracowniczych.

Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2024 r. Sąd uwzględnił wniosek powoda oraz udzielił powodowi zabezpieczenia poprzez nakazanie pozwanemu pracodawcy dalszego zatrudnienia powoda do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego (k. 31).

W odpowiedzi na pozew pozwany, działając przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniósł o jego oddalenie oraz zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwany wskazał, iż wypowiedzenie umowy o pracę powodowi wynikało z rażąco nieprawidłowo wykonywanej przez niego pracy w stopniu zagrażającym życiu lub zdrowiu pacjenta. Zdaniem pozwanego zarzuty, które wystosował wobec powoda, nie były błahymi uwagami co do sposobu pracy powoda, lecz wynikały z szerokiej analizy pracy powoda jako dyspozytora medycznego pod kątem stosowania procedur określonych w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. W wyniku podjętej analizy pracy powoda stwierdzono m.in.: brak stosowania procedur ogólnych, brak przeprowadzenia wywiadu medycznego, brak przeprowadzenia instruktarzu postepowania, brak potwierdzenia adresu interwencji, brak odnotowania zgłoszeń w systemie w czasie rzeczywistym, brak stosowania procedur w zakresie oddzwaniania do osób zgłaszających, brak rejestrowania części zgłoszeń, co uniemożliwiało kontrolę pracy powoda w zakresie części podjętych interwencji i stanowiło rażące naruszenie obowiązków pracownika wobec pracodawcy, rozłączenie się przed przybyciem Zespołu (...). Pozwany wskazał, iż powyższe zachowania powoda doprowadziły do rozwiązania z nim umowy o prace bez wypowiedzenie z jego winy. Charakter pracy wykonywanej przez powoda uniemożliwia korygowanie na bieżąco tak rażących błędów, których skutki mogą być nieodwracalne, w sytuacji, kiedy nie rejestruje on, wbrew przepisom prawa i zasad panujących u pozwanego, zgłoszeń. Pozwany podkreślił, że powód swoim zachowaniem naraził życie lub zdrowie osób, których dotyczyły zgłoszenia, co uniemożliwiało jego dalsze zatrudnienie. Pozwany podkreślił, że przyczyny wypowiedzenia umowy powodowi nie były w żaden sposób związane z jego działalnością na rzecz związku zawodowego, który go reprezentuje, lecz dotyczyły one rażąco nieprawidłowego wykonywania obowiązków zawodowych. Jednocześnie pozwany wskazał, iż dochował terminu złożenia oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia wynikającego z art. 52 § 2 k.p. Nadto podkreślił, iż uchwała, którą objęty został powód jest wadliwa prawnie wobec faktu braku określenia czasu trwania ochrony, a więc jest uchwałą nieistniejącą. Pozwany zakwestionował również intencję działania związku zawodowego w przedmiocie ujawnienia objęcia powoda ochroną związkową. Jednocześnie pozwany powołał się na klauzulę generalną z art. 8 k.p. podnosząc, iż ewentualne przywrócenie powoda do pracy skutkowałoby możliwym dalszym zagrożeniem życia lub zdrowia osób, których mają dotyczyć interwencje.

Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2024 r. Sąd uchylił prawomocne postanowienie o udzieleniu zabezpieczenia z dnia 19 stycznia 2024 r. (k. 279).

Sąd ustalił, co następuje:

Powód L. S. został zatrudniony w Wojewódzkiej (...) (poprzednik prawny pozwanego) w dniu 21 maja 1994 r. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony na stanowisku pielęgniarza. Na mocy porozumienia zmieniającego z dnia 17 lipca 2014 r. powód został zatrudniony na stanowisku dyspozytora w biurze wezwań w pełnym wymiarze czasu pracy.

W związku z wejściem w życie ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym oraz niektórych innych ustaw z dniem 1 stycznia 2021 r. powód stał się pracownikiem (...) Urzędu Wojewódzkiego w B. na stanowisku dyspozytora medycznego w Wydziale B. (...).

Dowód: akta osobowe powoda

Powód jest członkiem zarządu (...) Związku Zawodowego (...) przy Urzędzie Wojewódzkim. Uchwałą nr (...)z dnia 15 czerwca 2023 r. powód został objęty szczegółową ochroną stosunku pracy.

Dowód: uchwała nr (...) z dnia 15.06.2023 r. – k. 23

Do zakresu czynności powoda należało: pełnienie dyżurów w systemie zmianowym w układzie całodobowym, zgodnie z opracowanym grafikiem służb, a w sytuacjach awaryjnych i nagłych zgodnie z każdorazową decyzją kierownika Dyspozytorni Medycznej, przyjmowanie zgłoszeń alarmowych i powiadomień o zdarzeniach, ustalanie priorytetów i niezwłoczne dysponowanie zespołów ratownictwa medycznego na miejsce zdarzenia, przekazywanie niezbędnych informacji osobom udzielającym pierwszej pomocy, przekazywanie kierującemu akcją medyczną niezbędnych informacji ułatwiających prowadzenie medycznych czynności ratunkowych na miejscu zdarzenia, zbieranie aktualnych informacji o dostępnych w rejonie operacyjnym jednostkach systemu i ich gotowości, zbieranie i archiwizowanie bieżących informacji o zdarzeniach i prowadzonych medycznych czynnościach ratunkowych, powiadamianie o zdarzeniu szpitalnych oddziałów ratunkowych lub, jeżeli wymaga tego sytuacja na miejscu zdarzenia, centrów urazowych lub jednostek organizacyjnych szpitali wyspecjalizowanych w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego, powiadamianie o zdarzeniu jednostek współpracujących z systemem, jeżeli wymaga tego sytuacja na miejscu zdarzenia, współpraca oraz wymiana informacji z centrami zarządzania kryzysowego, kompletowanie i opracowywanie niezbędnej dokumentacji wskazanej przez przełożonego, zgłaszanie przełożonemu lub pracownikowi przez niego upoważnionemu wszelkich uwag związanych z zakłóceniami lub utrudnieniami pracy Dyspozytorni Medycznej, zachowanie należytej staranności w procesie eksploatacji i użytkowania sprzętu, wyposażenia i aplikacji informatycznych znajdujących się na wyposażeniu dyspozytorni Medycznej, zapoznawania się na bieżąco z nowymi funkcjonalnościami Systemu Wspomagania Dowodzenia Państwowego Ratownictwa Medycznego, terminowe poddawanie się procesowi doskonalenia zawodowego dyspozytorów medycznych, wykonywanie czynności służbowych zleconych przez przełożonego.

Jednocześnie powód, jako dyspozytor medyczny, zobowiązany był do pracy zgodnie z ustawą z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym, rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 19 sierpnia 2019 r. w sprawie ramowych procedur obsługi zgłoszeń alarmowych i powiadomień o zdarzeniach przez dyspozytora medycznego, obwieszczenia Ministra Zdrowia z dnia 9 września 2019 r. w sprawie algorytmu zbierania wywiadu medycznego przez dyspozytora medycznego.

W przypadku przyjęcia zgłoszenia do realizacji, powód zobowiązany był do poinformowania osoby wzywającej o przyjęciu zgłoszenia, nadania wezwaniu kodu pilności, przekazania zgłoszenia do obsługi właściwemu dyspozytorowi wysyłającemu, a także w razie konieczności utrzymania stałego kontaktu z osobą wzywającą będącą na miejscu zdarzenia i przekazywanie jej w sposób zrozumiały instrukcji dotyczących sposobu udzielania pierwszej pomocy osobie, u której podejrzewa się stan nagłego zagrożenia zdrowotnego, do czasu przybycia zespołu ratownictwa medycznego na miejsce zdarzenia.

Stwierdzenie zgonu przez dyspozytora jest możliwe w przypadku jawnych oznak zgonu, takich jak: plamy opadowe czy stężenie pośmiertne.

Dowód: zakres czynności, uprawnień i odpowiedzialności – akta osobowe powoda, pismo z dnia 30.10.2023 r. – k. 60-61, przesłuchanie świadków (e-protokół): G. J. – k. 175, A. J. – k. 275v, P. P. – k. 312

Inni dyspozytorzy pracujący razem z powodem zgłaszali swoim przełożonym ciężką atmosferę, były na niego skargi.

Dowód: anonimowe pismo z dnia 16.10.2023 r. – k. 70, zeznania świadków (e-protokół): L. K. – k. 174, A. J. – k. 275v, P. P. – k. 312

W okresie od 2 września 2023 r. do 20 września 2023 r. powód obsłużył niezgodnie z procedurami co najmniej 6 zdarzeń.

W dniu 2 września 2023 r. o godz. 9:45 powód nie przekazał polecenia i instrukcji udrożnienia dróg oddechowych, sprawdzenia oddechu przez 10 sekund. Powód ograniczył się jedynie do polecenia osobie wzywającej uciskania klatki piersiowej. Nadto powód zakończył połączenie telefoniczne przed przybyciem zespołu ratownictwa medycznego na miejsce zdarzenia.

W dniu 2 września 2023 r. o godz. 12:43 powód nie przekazał polecenia i instrukcji udrożnienia dróg oddechowych, sprawdzenia oddechu, wskazania miejsca, tempa i głębokości ucisków klatki piersiowej. Nadto powód nie pozostał na linii z osobą zgłaszającą, przerywał rozmowę, nie prowadził instruktażu udzielenia pierwszej pomocy do czasu przybycia zespołu ratownictwa medycznego na miejsce zdarzenia.

W dniu 3 września 2023 r. o godz. 19:58 powód przekazał zalecenia postępowania w udzielaniu pierwszej pomocy odbiegające od zaleceń wynikających z aktualnej wiedzy medycznej. Przekazany przez powoda instruktaż resuscytacji krążeniowo-oddechowej ograniczył się wyłącznie do prowadzenia ucisków klatki piersiowej. Powód nie wydał polecenia sprawdzenia oddechu i udrożnienia dróg oddechowych. Nadto nie pozostał na linii z osobą zgłaszającą do czasu przybycia na miejsce zdarzenia zespołu ratownictwa medycznego.

W dniu 16 września 2023 r. o godz. 00:51 powód nieprawidłowo przeprowadził wywołanie alarmowe. Początkowo wykluczył stan nagłego zagrożenia zdrowotnego, na podstawie krótkiej rozmowy z osobą dzwoniącą na numer alarmowy, rozpoznaje zgon i nakazuje kontakt z Nocną i Świąteczną Pomocą Lekarską, celem uzyskania karty zgonu. Rozpoznanie zgonu następuje bez sprawdzenia przytomności, udrożnienia dróg oddechowych i sprawdzenia oddechu u pacjenta lub potwierdzenia obecności wczesnych pewnych cech śmierci. Następnie po odebraniu kolejnego telefonu – monitu, powód przyjął zgłoszenie do realizacji w kodzie 1 pilności (po 7 minutach od pierwszego połączenia telefonicznego), a osobie dzwoniącej nakazał rozpoczęcie resuscytacji krążeniowo-oddechowej. Następnie powód zakończył rozmowę z osobą zgłaszającą przed przybyciem na miejsce zespołu ratownictwa medycznego.

W dniu 18 września 2023 r. o godz. 7:38 powód zalecił prowadzenie resuscytacji krążeniowo-oddechowej, bez sprawdzenia oddechu i bez udrożnienia dróg oddechowych. Powód nadto nie wskazał miejsca, tempa, głębokości prowadzenia uciśnięć klatki piersiowej, a także rozłączył połączenie przed przybyciem na miejsce zespołu ratownictwa medycznego.

W dniu 20 września 2023 r. o godz. 4:44 powód nie udzielił instruktażu udzielenia pierwszej pomocy osobie zgłaszającej. Powód nadto nie uściślił i nie potwierdził lokalizacji miejsca zdarzenia, co skutkowało dyspozycją zespołu ratownictwa medycznego pod błędny adres.

Dowód: pismo z dnia 30.10.2023 r. – k. 60-61, pismo kierownika Dyspozytorni Medycznej z dnia 9.10.2023 r. – k. 65, pismo z dnia 16.10.2023 r. – k. 66, stenogramy odsłuchu rozmów – k.192-209, zeznania świadków (e-protokół): G. J. – k. 175-176, A. D. (1) – k. 276, Ł. W. – k. 278 , P. P. - 311

W związku ze stwierdzeniem zadysponowania pod błędny adres zespołu ratownictwa medycznego w dniu 20 września 2023 r. pozwany podjął decyzję o analizie wszystkich zgłoszeń powoda. W wyniku analizy odsłuchanych nagrań dyspozytorskich stwierdzono, iż powód nie zachował obowiązujących procedur w żadnych z 6 obsługiwanych zdarzeń alarmowych w kategorii nagłe zatrzymanie krążenia w miesiącu wrześniu 2023 r.

Dowód: pismo pozwanego z dnia 16.10.2023 r. – k. 66-69, zeznania świadków (e-protokół): L. K. – k. 172, R. R. – k. 174, G. J. – k. 175-176

Pismem z dnia 10 listopada 2023 r. pozwany zwrócił się do organizacji związkowych działających u pozwanego pracodawcy o udzielenie informacji o reprezentacji powoda.

Pismem z dnia 24 listopada 2023 r. (...) zawiadomił pracodawcę o udzielonej ochronie.

Dowód: pismo pozwanego z dnia 10.11.2023 r. – k. 75, pismo z dnia 24.11.2023 r. – k. 24

Pismem z dnia 28 listopada 2023 r. pozwany pracodawca zwrócił się do Przewodniczącej (...) przy Urzędzie Wojewódzkim o wyrażenie zgody na wypowiedzenie umowy o pracę w trybie art. 52 § 1k.p. z powodu ciężkiego naruszenia przez powoda podstawowych obowiązków pracowniczych na stanowisku dyspozytora medycznego.

Reprezentująca powoda organizacja związkowa nie wyraziła zgody na rozwiązanie z powodem umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 k.p.

Dowód: pismo z dnia 28.11.2023 r. – k. 25-27, pismo z dnia 01.12.2023 r. – k. 28-29

Pismem z dnia 7 grudnia 2023 r. pozwany pracodawca rozwiązał z powodem umowę o pracę bez wypowiedzenia z powodu ciężkiego naruszenia przez powoda obowiązków pracowniczych. Jako przyczynę wskazano ciężkie naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych wymienionych w piśmie Dyrektora Wydziału (...) i (...) Kryzysowego z dnia 8 listopada 2023 r., znak: (...) do Dyrektora Generalnego (...) Urzędu Wojewódzkiego w B. jako upoważnionego przez pracodawcę do wypowiedzenia umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 k.p. Dalej pozwany wskazał, że w związku z systematycznym napływem od dnia 22 sierpnia 2023 r. korespondencji adresowanej do (...) Urzędu Wojewódzkiego w B., kierowanej również do jednostek Prokuratury, Policji oraz mediów publicznych, w której wskazane są przypadki błędnej obsługi zgłoszeń alarmowych kierowanych do Dyspozytorni Medycznej w T. z dodatkowymi stanowiskami w B., zwiększono częstotliwość i zakres kontroli sposobu pracy dyspozytorów medycznych. Dalej pozwany wskazał, iż w okresie od 2 do 20 września 2023 r. powód obsłużył niezgodnie z procedurami 6 zdarzeń, które zostały szczegółowo wskazane w treści uzasadnienia rozwiązania umowy o pracę.

Powód odebrał w/w oświadczenie w dniu 22 grudnia 2023 r.

W chwili rozwiązania z powodem umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika powód objęty był ochroną przedemerytalną.

Dowód: rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika z dnia 7.12.2023 r. – k. 15-17

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dokumentację zgromadzoną w aktach sprawy, aktach osobowych powoda, aktach sprawy o sygn. VII P 436/22, VII P 664/23 oraz 680/23, których autentyczność oraz treść nie były kwestionowane przez strony postępowania. Nadto Sąd przeprowadził dowód z zeznań świadków: K. B., D. B., A. B., A. D. (2), M. D., G. J., A. J., W. K., L. K., B. M., P. P. R. R., E. W., Ł. W. oraz R. Ż. a także z przesłuchania powoda.

Zeznaniom świadków: L. K., R. R., G. J., A. B., A. D. (2), B. M., Ł. W. P. P. Sąd dał wiarę w całości, albowiem były one spójne, konkretne, logiczne, wolne od niekonsekwencji.

Z kolei zeznaniom świadków: D. B., R. Ż., W. K., E. W., M. D., K. B., A. J., oraz powoda Sąd dał wiarę w zakresie w jakim odpowiadały one pozostałemu materiałowi dowodowemu. Jednocześnie Sąd nie neguje faktu, iż powód był doświadczonym pracownikiem i dyspozytorem medycznym. Jednak nie może to stanowić, zdaniem Sądu, podstawy do uwzględnienia powództwa. Powód, jako osoba doświadczona zawodowo, w szczególności obowiązany był do przestrzegania zasad, instruktarzy oraz przede wszystkim przepisów prawa, wykonując swoje obowiązki zawodowe. Szereg nieprawidłowości stwierdzonych w niniejszym postępowaniu wykazał, iż dalsze zatrudnienie powoda stanowić może zagrożenie dla życia lub zdrowia osób, które oczekują szybkiej i profesjonalnej pomocy. Odsłuchane w toku niniejszej sprawy rozmowy powoda jako dyspozytora z osobami wzywającymi pomoc dalekie były od fachowości. Sąd jednocześnie nie umniejsza wiedzy powoda i możliwości jego oceny danej sytuacji, jednak nie może to stanowić podstawy do odstąpienia od ustalonych procedur. Powód zobowiązany był do utrzymania rozmowy z osobą wzywającą do momentu dojazdu zespołu ratownictwa medycznego na miejsce zdarzenia i przejęcia przez niego pacjenta. Mimo to powód wielokrotnie rozmowę tę kończył zanim do tego doszło, co było nieprawidłowe chociażby z tego względu, iż sytuacja może z każdą minutą zmienić się diametralnie, zaś ratownicy medyczni powinni być o tym uprzedzeni. Nadto powód wielokrotnie pomijał istotne części instruktażu, jak chociażby konieczność udrożnienia dróg oddechowych czy oddechu. Nie ulega wątpliwości, iż są to istotne elementy pomocy, od których zależy czy pomoc ta będzie skuteczna. Nadto jako nieprawidłowe należało uznać stwierdzenia powoda, iż osoba wzywająca nie będzie w stanie udzielić pomocy. Podkreślić należy, iż osoba, która wzywa pomoc medyczną oczekuje od dyspozytora medycznego pomocy oraz wskazania jakie czynności ma podjąć, aby udzielić pomocy osobie potrzebującej, nawet jeżeli nie będzie ona w stanie wykonać ich do końca prawidłowo. Stwierdzenie, iż osoba wzywająca nie da rady udzielić pomocy nie jest dla niej w żaden sposób pomocny. Wskazać bowiem należy uwagę również na fakt, iż od postawy dyspozytora zależy to czy jakakolwiek pomoc przedmedyczna zostanie udzielona.

Jednocześnie Sąd pominął dowód zawnioskowany przez powoda w piśmie z dnia 3 lutego 2025 r. jako zmierzający do przedłużenia niniejszego postępowania.

Przechodząc do rozważań natury prawnej należy wskazać, że strony prowadziły spór czy rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia było skuteczne i zgodne z prawem.

W tym miejscu Sąd wskazuje, iż 30 § 1 pkt 3 k.p. określa jeden z nadzwyczajnych sposobów rozwiązania, istniejącego między pracodawcą a pracownikiem stosunku pracy. Zgodnie, bowiem z treścią tego przepisu, umowa o pracę rozwiązuje się przez oświadczenie jednej ze stron bez zachowania okresu wypowiedzenia (rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia). Rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia jest jednostronną czynnością prawną, która powoduje bezzwłoczne ustanie umowy w chwili, w której oświadczenie woli dotarło do adresata w taki sposób, że mógł on zapoznać się z jego treścią.

Abstrahując od formalnych wymogów oświadczenia pracodawcy o rozwiązaniu stosunku pracy bez wypowiedzenia należy wskazać, iż rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia w trybie art. 52 k.p., jako nadzwyczajny sposób rozwiązania stosunku pracy, powinno być stosowane przez pracodawcę wyjątkowo i z ostrożnością. Musi być uzasadnione szczególnymi okolicznościami, które w zakresie winy pracownika polegają na jego złej woli lub rażącym niedbalstwie (wyrok SN z dnia 21 grudnia 2005 r., II PK 305/04, Legalis).

Ponadto artykuł 52 § 1 pkt 1 k.p. stanowi, iż pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w razie ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych. Przepis ten ma więc charakter klauzuli generalnej (zob. postanowienie SN z dnia 4 marca 2003 r., I PK 393/02, Legalis). Dla jego zastosowania należy uwzględnić następujące elementy: winę pracownika, ciężkie naruszenie obowiązku podstawowego, wystąpienie co najmniej zagrożenia interesów pracodawcy. Warto w tym miejscu przytoczyć poglądy judykatury, w świetle, których ciężkie naruszenie przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych w rozumieniu art. 52 § 1 pkt 1 k.p. musi być spowodowane przez pracownika świadomie, w sposób przez niego zawiniony i stanowić zagrożenie dla interesów pracodawcy (zob. wyrok SA w Warszawie z dnia 17 listopada 2005 r., III APa 103/04, Legalis).

W niniejszej sprawie pozwany podał, iż uzasadnieniem rozwiązania umowy o pracę było ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych w postaci zarejestrowanych 6 zdarzeń, w których stwierdzono nieprawidłowości w postępowaniu powoda jako dyspozytora przyjmującego zgłoszenia w okresie od 2 do 20 września 2023 r.

W przypadku rozwiązania umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia z winy pracownika (art. 52 § 1 pkt 1 k.p.) możliwe jest wskazywanie kilku przyczyn, które pracodawca kwalifikuje jako ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków, a dla zgodności z prawem takiego oświadczenia woli wystraczające jest wykazanie przez pracodawcę przynajmniej jednej z nich. Art. 30 § 4 k.p. stanowi, że w oświadczeniu pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony lub o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia powinna być wskazana przyczyna uzasadniająca wypowiedzenie lub rozwiązanie umowy. Wymóg ten należy postrzegać w kategorii minimalistycznego warunku, jaki powinien być spełniony przez pracodawcę przy wypowiedzeniu lub rozwiązaniu umowy o pracę, decydującego z formalnego punktu widzenia o ważności złożonego przez pracodawcę oświadczenia woli. Zatem nic nie stoi na przeszkodzie, aby pracodawca rozwiązując z pracownikiem umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika wskazał większą liczbę zarzutów, z których tylko jeden może okazać się prawdziwy i tym samym będzie uzasadniać zgodność z prawem rozwiązania umowy o pracę (wyrok SN z dnia 21 lipca 2017 r., III PK 115/16, Lex nr 2350661, wyrok SN z dnia 21 stycznia 2016 r., III PK 54/15, Lex nr 2038975, wyrok SN z dnia 21 marca 2001 r., I PKN 312/00, Lex nr 551016).

Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że powód dopuścił się stwierdzonych naruszeń. Podkreślić bowiem wypada, iż dyspozytorów medycznych obowiązują ustalone procedury, których muszą przestrzegać, a wynikają one z przepisów prawa, tj. ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym, rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 19 sierpnia 2019 r. w sprawie ramowych procedur obsługi zgłoszeń alarmowych i powiadomień o zdarzeniach przez dyspozytora medycznego oraz obwieszczenia Ministra Zdrowia z dnia 9 września 2019 r. w sprawie algorytmu zbierania wywiadu medycznego przez dyspozytora medycznego.

Artykuł 24 ustęp 1 ustawy z dnia 8 września 2006r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym, który stanowi, że wojewoda podejmuje działania organizacyjne zmierzające do zapewnienia następujących parametrów czasu dotarcia na miejsce zdarzenia dla zespołu ratownictwa medycznego od chwili przyjęcia zgłoszenia przez dyspozytora medycznego: 1) mediana czasu dotarcia w skali każdego miesiąca jest nie większa niż 8 minut w mieście powyżej 10000 mieszkańców i 15 minut poza miastem powyżej 10000 mieszkańców 2) trzeci kwartyl czasu dotarcia w skali każdego miesiąca jest największy niż 12 minut w mieście powyżej 10000 mieszkańców i 20 minut ponad poza miastem powyżej 10 tys. mieszkańców 3)maksymalny czas dotarcia nie może być dłuższy niż 15 minut w mieście powyżej 10 tys. mieszkańców i 20 minut poza miastem powyżej 10 tys. mieszkańców. Powyższe czasy dotyczą wszystkich wyjazdów zespołów ratownictwa medycznego - niezależnie od kodu.

Ramowe procedury dysponowania zespołami ratownictwa medycznego określone zostały w rozporządzeniu Ministra Zdrowia w sprawie ramowych procedur obsługi zgłoszeń alarmowych i powiadomień o zdarzeniach przez dyspozytora medycznego z dnia 19 sierpnia 2019 r. ( dalej rozporządzenie). Zgodnie z §5 punkt 2 ustalenie priorytetu zadysponowania zespołu ratownictwa medycznego na podstawie przeprowadzonego wywiadu medycznego uwzględnia następujące kody: KOD 1 niezbędny natychmiastowy wyjazd zespołu ratownictwa medycznego o najkrótszym czasie dotarcia na miejsce zdarzenia w związku ze stanem nagłego zagrożenia zdrowotnego wymagającego podjęcia medycznych czynności ratunkowych, KOD 2 niezbędny wyjazd z wolnego zespołu ratownictwa medycznego do stanu nagłego zagrożenia zdrowotnego wymagającego podjęcia medycznych czynności ratunkowych.

Powyższe kody nadawane są przez dyspozytora medycznego. Mając powyższe na uwadze należy zważyć, że nadanie na karcie zlecenia wyjazdu kodu 1 oznacza niezbędny natychmiastowy wyjazd zespołu ratownictwa medycznego o najkrótszym przewidywanym czasie do miejsca zdarzenia w związku ze stanem nagłego zagrożenia zdrowotnego wymagającym natychmiastowego podjęcia medycznych czynności ratunkowych. Kod 2 oznacza niezbędny wyjazd wolnego zespołu ratownictwa medycznego do stanu nagłego zagrożenia zdrowotnego wymagającego pilnego podjęcia medycznych czynności ratunkowych.

Zgodnie z §5 rozporządzenia dyspozytor utrzymuje stały kontakt z osobą wzywającą będącą na miejscu zdarzenia i przekazuje jej w sposób zrozumiały instrukcje dotyczące sposobu udzielania pierwszej pomocy osobie, u której podejrzewa się stan nagłego zagrożenia zdrowotnego, do czasu przybycia zespołu ratownictwa medycznego na miejsce zdarzenia.

Przeprowadzone postępowanie dowodowe, a w szczególności przeprowadzony odsłuch zarejestrowanych 6 zdarzeń, które stały się podstawą rozwiązania z powodem umowy o pracę bez wypowiedzenia, wykazało, iż dopuścił się on ciężkiego naruszenia w/w procedur w postaci zaniechania ich stosowania. Wskazać jednocześnie należy, iż takie zachowania powoda mogło stanowić zagrożenie dla zdrowia, a nawet życia osoby, której dane zgłoszenie dotyczyło. Co więcej, również po udzieleniu zabezpieczenia w postaci przywrócenia powoda do pracy, nadal nie przestrzegał on określonych wyżej procedur, co skutkowało uchyleniem przez Sąd prawomocnego postanowienia o zabezpieczeniu powództwa.

Niemniej jednak w ocenie Sądu pozwany pracodawca dopuścił się naruszenia przepisu art. 52 § 2 k.p., zgodnie z którym rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika nie może nastąpić po upływie 1 miesiąca od uzyskania przez pracodawcę wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie umowy. Termin miesięczny ma charakter zawity, a zatem nie może ulec przywróceniu. Ewentualne zwolnienie pracownika dokonane z przekroczeniem wskazanego terminu będzie wadliwe. Sąd Najwyższy słusznie podkreślił, iż przyczyny rozwiązania stosunku pracy na podstawie art. 52 § 1 pkt. 1 k.p. są po upływie terminu z art. 52 § 2 k.p. pozbawione jakiejkolwiek prawnej doniosłości (wyr. SN z dnia 26.11.2002 r. I PKN 587/01, Legalis). Sąd Najwyższy ponadto stwierdził, iż bieg terminu miesięcznego z art. 52 § 2 k.p. rozpoczyna się dopiero od chwili, w której pracodawca uzyskał w dostatecznym stopniu wiarygodne informacje uzasadniające jego przekonanie, że pracownik dopuścił się czynu nagannego w stopniu usprawiedliwiającym niezwłoczne rozwiązanie z nim stosunku pracy (wyr. SN z dnia 21.10.1999 r., sygn. akt I PKN 318/99). Uzyskanie przez pracodawcę wiadomości o okolicznościach uzasadniających rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika następuje w momencie, w którym o zachowaniu pracownika dowiaduje się osoba lub organ zarządzający jednostką organizacyjną pracodawcy albo inna wyznaczona do tego celu osoba, uprawniona do rozwiązania umowy o pracę. Warunek ten nie jest spełniony, gdy świadomość okoliczności uzasadniających zastosowanie sankcji z art. 52 § 1 k.p. występuje jedynie po stronie osób będących wprawdzie w hierarchii zawodowej przełożonymi pracownika, ale do których zadań i kompetencji nie należy dokonywanie w imieniu pracodawcy czynności prawnych z zakresu prawa pracy, bądź też osób, które korzystają tylko z doraźnego upoważnienia organu zarządzającego daną jednostką organizacyjną do rozwiązania stosunku pracy (wyrok SN z dnia 17 grudnia 1997 r., I PKN 432/97, OSNP 1998/21/625, wyrok SN z dnia 28 kwietnia 2010 r., II PK 316/09, Lex nr 603416 , wyrok z dnia 20 czerwca 2017 r., Lex nr 2342186). Podkreślić należy, iż wyniki analizy o nieprawidłowościach i zaniedbaniach w procesie obsługi wywołań alarmowych zostały przedłożone pozwanemu przez kierownika Dyspozytorni Medycznej w pismach z dnia 9 oraz 16 października 2023 r. Zatem przyjąć należy, iż pozwany miał wiedzę o stwierdzonych nieprawidłowościach w pracy powoda najwcześniej w dniu 9 października 2023 r., a tym samym od tego też dnia biegł miesięczny termin do złożenia powodowi oświadczenia o rozwiązaniu z nim umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 k.p. Tymczasem pozwany dopiero pismem z dnia 28 listopada 2023 r. zwrócił się do reprezentującej powoda organizacji związkowej o wyrażenie zgody na rozwiązanie z nim umowy o pracę bez wypowiedzenia. Ostatecznie oświadczenie pozwanego z dnia 7 grudnia 2023 r. o rozwiązaniu z powodem umowy o pracę bez wypowiedzenia zostało mu dostarczone dopiero w dniu 22 grudnia 2023 r. W tym miejscu zauważyć należy, iż termin miesięczny do złożenia oświadczenia z art. 52 § 2 k.p. jest zachowany, jeżeli najpóźniej ostatniego dnia oświadczenie woli pracodawcy o rozwiązaniu stosunku pracy doszło do pracownika w taki sposób, że mógł zapoznać się z jego treścią (art. 61 k.c. w zw. z art. 300 k.p.) (Postanowienie SN z 18.04.2018 r., II PK 149/17, LEX nr 2549224)

Co więcej, powód jako członek organizacji związkowej, a jednocześnie zastępca przewodniczącego organizacji związkowej, uchwałą Nr 2/2023 z dnia 1 czerwca 2023 r. został objęty szczególną ochroną trwałości stosunku pracy. Zgodnie bowiem z art. 32 pkt 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 854 z późn. zm.) pracodawca bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej nie może wypowiedzieć ani rozwiązać stosunku prawnego ze wskazanym uchwałą zarządu jego członkiem lub z inną osobą wykonującą pracę zarobkową będącą członkiem danej zakładowej organizacji związkowej, upoważnioną do reprezentowania tej organizacji wobec pracodawcy albo organu lub osoby dokonującej za pracodawcę czynności w sprawach z zakresu prawa pracy. Analiza akt postępowania wykazała, iż pozwany pracodawca zwrócił się z wnioskiem o wyrażenie zgody na rozwiązanie z powodem umowy o pracę bez wypowiedzenia pismem z dnia 28 listopada 2023 r. Jednakże pismem z dnia 1 grudnia 2023 r. organizacja związkowa nie wyraziła zgody na rozwiązanie z powodem umowy w trybie art. 52 § 1 k.p. Mimo powyższego pozwany pracodawca zdecydował się jednak na złożenie powodowi oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia.

Powyższe uchybienia pozwanego pracodawcy uzasadniają uznanie rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia jako dokonane z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umowy o pracę w tym trybie. Biorąc jednak pod uwagę fakt, iż powód dopuszczał się rażącego naruszenia obowiązków pracowniczych, w tym również po udzieleniu zabezpieczenia, Sąd doszedł do przekonania, iż nie ma możliwości przywrócenia go do pracy. Zgodnie z art. 8 k.p. nie można czynić ze swego prawa użytku, który byłby sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony. W myśl wyroku Sądu Najwyższego z 25.01.2012 r., II PK 105/11, LEX nr 1162676, orzekanie na podstawie art. 8 zawsze prowadzi do osłabienia zasady pewności prawa, które z formalnego punktu widzenia było legalnie zastosowane. Dlatego uwzględnienie konstrukcji nadużycia prawa z art. 8 jest możliwe zupełnie wyjątkowo ze względu na szczególnie istotne usprawiedliwienie etyczne, moralne lub obyczajowe, które powinno być uwzględnione w konkretnych okolicznościach sprawy (por. też wyroki SN: z 6.04.2011 r., II PK 254/10, LEX nr 949026; z 21.01.2011 r., II PK 158/10, LEX nr 784923).W ocenie Sądu ewentualne przywrócenie powoda do pracy skutkowałoby możliwym dalszym zagrożeniem życia lub zdrowia osób, których mają dotyczyć interwencje. Uchybienia powoda mają bowiem charakter rażący i stanowią o braku jego kompetencji do ratowania życia, co może pociągnąć za sobą nieodwracalne skutki. Praca w dyspozytorni jest pracą nader odpowiedzialną, wymagającą zachowania wszystkich procedur. Jakikolwiek błąd ze strony dyspozytorów stanowi realne zagrożenie dla zdrowia i życia innych osób.

Mając powyższe na uwadze Sąd zasądził na podstawie art.56§1 kp od pozwanego na rzecz powoda kwotę 30 363,72 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie z powodem umowy o pracę bez wypowiedzenia, o czym orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku.

Jednocześnie Sąd doszedł do przekonania, iż dalsze zatrudnienie powoda, w szczególności w obliczu utrzymujących się nieprawidłowości w jego pracy, nie jest możliwe, dlatego też oddalił powództwo o przywrócenie do pracy, o czym orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku.

O kosztach procesu orzeczono natomiast w punkcie 3 wyroku z uwzględnieniem wyniku sprawy, którą pracodawca przegrał w całości. Zgodnie z treścią art. 98 § 1 k.p.c. strona przegrywająca zobowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Na koszty procesu, które poniósł powód składa się wynagrodzenie ustanowionego w sprawie pełnomocnika, przy czym w przypadku niezłożenia przez niego spisu kosztów przyjmuje się z tego tytułu stawki minimalnego wynagrodzenia za czynności podjęte w danej sprawie (art. 98 § 3 k.p.c.). Zgodnie z uchwałą 7 sędziów SN z dnia 24 lutego 2011 r., I PZP 6/10 (OSNP 2011, nr 21-22, poz. 268, LEX nr 707475), mającej moc zasady prawnej, stawka wynagrodzenia radcowskiego określona obecnie w § 9 ust. 1 pkt 1 znajduje odpowiednie zastosowanie w sprawach o odszkodowanie dochodzone na podstawie art. 56 § 1 k.p. Wysokość przyznanych pozwanemu kosztów zastępstwa procesowego Sąd ustalił na podstawie § 9 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023r. poz. 1935) i zasądził z tego tytułu od pozwanej na rzecz powoda kwotę 180,00 zł.

O nieuiszczonych kosztach sądowych orzeczono w punkcie 4. wyroku na podstawie art. 97 i 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 623 ze zm.). Obie strony procesu były z mocy prawa zwolnione od ponoszenia kosztów sądowych (art. 94 i art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy), a zatem w tej sytuacji brak jest podstaw do obciążania którejkolwiek ze stron tymi kosztami, które musiał w związku z tym ponieść Skarb Państwa.

W punkcie 5. orzeczenia Sąd nadał wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności w zakresie kwoty 10 121,24 zł. Zgodnie bowiem z art. 477 ² § 1 Kodeksu postępowania cywilnego zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, Sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika.

SSR Katarzyna Błażejowska