Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Bydgoszczy

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 października 2025 r.

Sąd Rejonowy w Bydgoszczy VIII Wydział Gospodarczy

w składzie następującym:

Przewodniczący Sędzia Tadeusz Górka

Protokolant stażysta Róża Szafrańska

po rozpoznaniu w dniu 21 października 2025 roku w Bydgoszczy na rozprawie według przepisów o postępowaniu w sprawach gospodarczych

sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K.

przeciwko (...) spółce akcyjnej z siedzibą w S.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 12 745,92 zł (dwanaście tysięcy siedemset czterdzieści pięć złotych dziewięćdziesiąt dwa grosze) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 20 czerwca 2024 roku do dnia zapłaty,

II.  oddala powództwo w pozostałej części,

III.  zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 5306,47 zł (pięć tysięcy trzysta sześć złotych czterdzieści siedem groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się rozstrzygnięcia o kosztach zawartych w niniejszym orzeczeniu do dnia zapłaty,

IV.  nakazuje zwrócić powódce ze Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego w Bydgoszczy kwotę 90,87 zł (dziewięćdziesiąt złotych osiemdziesiąt siedem groszy) tytułem niewykorzystanej części zaliczki na poczet opinii biegłego.

Sędzia Tadeusz Górka

Sygn. akt VIII GC 124/25 upr

UZASADNIENIE

Powódka (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. wniosła pozew przeciwko pozwanemu (...)spółce akcyjnej z siedzibą w S. (dalej: (...)) o zapłatę kwoty 13 368,19 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 20 czerwca 2024 r. do dnia zapłaty, a także szczegółowo opisanymi kosztami procesu.

Z uzasadnienia pozwu wynikało, że powód zawarł z poszkodowanym umowę przelewu wierzytelności w związku z uszkodzeniem pojazdu marki M. (...) nr rej. (...) z dnia 12 lipca 2022 r., za którą odpowiedzialność przyjęła pozwana spółka w związku z zawarciem przez poszkodowaną dobrowolnego ubezpieczenia Autocasco. Powódka twierdziła, że poszkodowany zgłosił szkodę pozwanemu, który przeprowadził postępowanie likwidacyjne. Przyznał za niskie odszkodowanie (z uwagi na zapisy OWU).

Na kwotę dochodzoną pozwem składa się koszt naprawy wynoszący 11 192,67 zł netto i skapitalizowane odsetki od 26 października 2022 roku do dnia poprzedzającego wniesienie pozwu.

W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany przyznał okoliczności zdarzenia szkodzącego, związane z zawarciem umowy Autocasco, a także późniejszą likwidacją szkody. Pozwany ustalił, że wyższe odszkodowanie się nie należy z uwagi na fakt, że treść § 20 ust. 4 OWU. Zakwestionował wysokość szkody.

Powód, po zobowiązaniu, podtrzymał swoje stanowisko.

Sąd ustalił, co następuje:

W. K. zawarł z pozwanym, na okres od dnia 9 czerwca 2022 r. do dnia 8 czerwca 2023 r., umowę ubezpieczenia Autocasco, którą potwierdzała Polisa nr (...). Zniesiono udział własny, a odszkodowanie miało być wypłacane w kwocie netto w wariancie serwisowym. Do umowy stron zastosowanie miały ogólne warunki ubezpieczenia nr A-AC-(...) z dnia 1 października 2018 roku. Ubezpieczonym w ramach umowy AC był właściciel (leasingodawca) (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W..

W dniu 12 lipca 2022 roku pojazd marki M. (...) nr rej. (...) będący w użytkowaniu (w ramach umowy leasingu) przezW. K. uległ uszkodzeniu. Po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego, na podstawie kalkulacji naprawy, pozwany wypłacił odszkodowania w kwocie 53 092,89 zł netto. Szkodę zgłoszono do ubezpieczyciela.

okoliczności bezsporne

Na podstawie umowy z dnia 15 kwietnia 2024 r. powód nabył od (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wierzytelność wraz z należnymi roszczeniami ubocznymi wobec ubezpieczyciela w związku ze zdarzeniem z dnia 12 lipca 2022 r.

okoliczność bezsporna

W związku z naprawą pojazdu marki M. (...) nr rej. (...) została wystawiono przez powoda (jako podmiot naprawiający) faktura VAT numer (...) z dnia 31 sierpnia 2022 roku, która opiewała na kwotę 64 285,56 zł netto i odwoływała się do naprawy blacharsko-lakierniczej według kalkulacji Audatex nr (...) z dnia 2 sierpnia 2022 roku. Na fakturze zobowiązanym do zapłaty kwoty netto został ubezpieczyciel, a kwoty podatku VAT ubezpieczający. Ubezpieczyciel uznał kwotę na fakturze do kwoty 53 092,89 zł.

dowód: faktura VAT numer (...) z dnia 31 sierpnia 2022 roku – k. 21, kalkulacja nr (...) z dnia 2 sierpnia 2022 roku- k. 32-40

Analiza rynku w zakresie autoryzowanych stacji naprawczych dla pojazdów ciężarowych z regionu P. pozwala na określenie uśrednionej wartości stawki prac w granicach 290zł na 1 rbg. Stawki prac blacharskich i lakierniczych dla napraw powypadkowych pojazdów ciężarowych zawsze będą znacznie wyższe od stawek warsztatów realizujących wyłącznie naprawy pojazdów osobowych. Stawka zaproponowana przez powoda mieściła się w zakresie średnich stawek adekwatnych dla warsztatu naprawczego. Naprawy pojazdów ciężarowych wymagają zdecydowanie większego zaplecza technicznego, co realnie przekłada się nie tylko na koszty budowy hali warsztatowych, zakupu stref lakierniczych czy dostosowanych kabin lakierniczych ale i również na koszty związane z ich utrzymaniem.

Koszt naprawy pojazdu M. o nr rej. (...) po zdarzeniu z dnia 12 lipca 2022r. przy pominięciu kosztów procesowania szkody i uwzględnieniu stawki zaproponowanej przez powoda, wynosił 63.761,56 zł netto / 78.426,72 zł brutto.

Koszt naprawy pojazdu z uwzględnieniem kosztów procesowania szkody, wynosił 64.285,56 zł netto / 79.071,24 zł brutto;

dowód: opinia biegłego z dnia 5 czerwca 2025 roku– k. 118-132, opinia uzupełniająca biegłego -k. 153-154

Sąd zważył, co następuje:

Opisany stan faktyczny był w dużej mierze bezsporny, ponieważ strony były zgodne co do okoliczności zawarcia umowy ubezpieczenia Autocasco oraz treści Ogólnych Warunków Ubezpieczenia, które miały do niej zastosowanie. Ponadto, nikt nie kwestionował tego, że zdarzenie szkodzące rzeczywiście miało miejsce, następnie pozwanemu zgłoszono szkodę, a ubezpieczyciel wypłacił odszkodowanie w kwocie 53 092,89 zł netto. Kluczowa była opinia biegłego zarówno i analiza zapisów OWU, której poniżej dokonał Sąd.

Niesporna była także legitymacja procesowa czynna po stronie powoda, wynikająca z zawartej z ubezpieczonym umowy cesji, a także to, że szkoda była szkodą częściową w rozumieniu OWU i odszkodowanie powinno być wypłacone w kwocie netto.

Pozostałe okoliczności faktyczne Sąd ustalił w oparciu o przedłożone przez strony dokumenty prywatne oraz opinię biegłego sądowegoE. D.. Opinia była jasna, logiczna i rzeczowa i pozostaje w pełni miarodajna dla rozstrzygnięcia. Żadna stron nie zakwestionowała jej skutecznie, co zostanie opisane w dalszej części uzasadnienia.

Podstawę prawną dochodzonego roszczenia stanowiły natomiast przepisy o umowie ubezpieczenia. Zgodnie z art. 805 § 1 k.c., przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. W § 2 pkt 1 tego przepisu ustawodawca wskazał, że świadczenie ubezpieczyciela – przy ubezpieczeniu majątkowym – polega w szczególności na zapłacie określonego odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku. Podobnie stanowi art. 821 k.c., z którego treści wynika, że przedmiotem ubezpieczenia majątkowego może być każdy interes majątkowy, który nie jest sprzeczny z prawem i daje się ocenić w pieniądzu.

Co istotne dla rozpoznawanej sprawy, to ogólne warunki ubezpieczenia powinny określać – między innymi – rodzaj ubezpieczenia i jego przedmiot, prawa i obowiązki stron umowy ubezpieczenia, zakres odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń, sposób ustalania rozmiaru szkody (przy ubezpieczeniach majątkowych). Jak już wspomniano, strony były zgodne co do tego, że do umowy ubezpieczenia zawartej przez powoda z pozwanym ubezpieczycielem zastosowanie znajdowały „Ogólne Warunki Ubezpieczenia”.

Niezależnie od tego, że w rozpoznawanej sprawie ustalenie odszkodowanie powinno odbyć się w zgodzie z imperatywnymi przepisami kodeksu cywilnego oraz ogólnymi warunkami ubezpieczenia, ustalenie kosztów naprawy wymagało zasięgnięcia wiadomości specjalnych. Taką wiedzą, zgodnie z art. 278 k.p.c., nie dysponują ani strony procesu, ani Sąd, lecz tylko biegły sądowy.

Obie strony były zgodne co do tego, że w sprawie wystąpiła szkoda częściowa.

W sprawie miały ogólne warunki ubezpieczenia nr (...)z dnia 1 października 2018 roku. Wynika to z okoliczności bezspornych, ale przede wszystkim treści polisy (k.49).

Strona pozwana podnosiła, że koszt naprawy nie został z nią uzgodniony i kosztorys naprawy został ustalony z serwisem na oględzinach, który pozwana następnie zweryfikowała. Pozwana rozliczyła szkodę zgodnie z wytycznymi z § 20 ust. 4 OWU.

Stosownie do treści § 20 OWU w przypadku przyjęcia w umowie ubezpieczenia wariantu serwisowego ustalenie rozmiaru szkody i wypłata odszkodowania następuje po przedłożeniu faktur dokumentujących naprawę pojazdu według uprzednio uzgodnionych z (...) kosztów i sposobu naprawy pojazdu przez zakład dokonujący tej naprawy, w oparciu o:

1) normy czasowe producenta pojazdu ujęte w systemie Audatex, lub w przypadku braku danego pojazdu w tym

systemie - w systemie Eurotax,

2) średnią stawkę za 1 roboczogodzinę adekwatną dla warsztatu naprawczego,

3) ceny części i materiałów producenta pojazdu ujęte w systemie Audatex, lub w przypadku braku danego

pojazdu w tym systemie - w systemie Eurotax, nie więcej niż średnie ceny zalecane przez producenta pojazdu lub oficjalnego importera do stosowania przez ich sieć serwisową.

2. Na wniosek Ubezpieczonego, pomimo przyjęcia w umowie ubezpieczenia wariantu serwisowego, (...) może dokonać ustalenia rozmiaru szkody i wypłaty bezspornej kwoty odszkodowania w oparciu o wariant kosztorysowy, z zastrzeżeniem postanowień ust. 3.

3. Jeżeli całkowite koszty naprawy pojazdu przekraczają wartość ustaloną według wariantu kosztorysowego, ich uwzględnienie przy ustaleniu rozmiaru szkody (w tym również wysokości podatku VAT) wymaga przedłożenia przez Ubezpieczonego kompletu faktur dotyczących robocizny, części zamiennych i materiałów (w tym lakierniczych).

4 W razie udokumentowania fakturami naprawy pojazdu dokonanej bez uprzedniego uzgodnienia z (...) zgodnie z § 18 ust. 1, koszty naprawy podlegają weryfikacji do kwoty nie większej niż 80 zł netto za 1 roboczogodzinę prac blacharskich, lakierniczych i mechanicznych. Natomiast ceny części zamiennych i materiałów (w tym lakierniczych) podlegają weryfikacji maksymalnie do wartości zawartych w systemie Audatex, pomniejszonych o wysokość zużycia eksploatacyjnego, o którym mowa w § 19 ust. 2.

5 Ustalenie rozmiaru szkody zawiera podatek VAT w przypadku, gdy suma ubezpieczenia została ustalona z uwzględnieniem podatku VAT i jednocześnie Ubezpieczony nie jest płatnikiem podatku VAT lub nie ma możliwości odliczenia tego podatku.

Stosownie do treści § 18 ust.1 OWU w przypadku ustalania wartości szkody w wariancie serwisowym na podstawie faktur sposób naprawy i wysokość jej kosztów powinny być uprzednio uzgodnione z (...)w takim wypadku nie znajdzie zastosowania ograniczenie wysokości szkody wskazane w § 20 ust. 4. W myśl ust. 2. w zależności od systemu ustalania rozmiaru szkody przyjętego w umowie ubezpieczenia, ustalenie rozmiaru szkody częściowej może nastąpić w wariancie kosztorysowym lub serwisowym, z zastrzeżeniem postanowień § 20 ust. 2.

Zdaniem Sądu słuszna jest argumentacja powódki, że szkoda powinna być rozliczona w oparciu o § 20 ust. 1 pkt 2 OWU, a nie na podstawie § 20 ust. 4 OWU.

Nie ma w portalu orzeczeń wyroku w sprawie (...) Sądu Rejonowego w S. ani wyroku Sądu Okręgowego w G. (...)(k.70v-71), których wybiórcze fragmenty przytoczyła pozwana bez opisu stanu faktycznego sprawy.

Sąd nie podziela argumentu, że skoro strona powodowa w tym postępowaniu nie przedłożyła faktur źródłowych (za części) za naprawę pojazdu, to roszczenie oparte na OWU jest niezasadne. Po pierwsze należy przypomnieć, że § 20 ust. 4 OWU (k.90v) stanowi o stawce „nie większej niż 80 zł netto za 1 roboczogodzinę”. Strona pozwana bezspornie wypłaciła i uznała stawkę wynoszącą 160 zł netto za 1 roboczogodzinę (akta szkody; str. 6 opinii biegłego-k. 120v). Oznacza to, że nie wypłacono kwoty odszkodowania w oparciu o § 20 ust. 4 ponieważ ten zapis umowny odnosił się do kwoty 80 zł netto. Skoro zaś ubezpieczyciel wypłacił kwotę dwa razy wyższą, to na pewno nie działał na podstawie tego zapisu. Nie twierdził ani nie wzywał poszkodowanego do zwrotu omyłkowo zawyżonej kwoty wypłaconego odszkodowania. Jeśli zatem doszło do naruszenie przez pozwaną § 20 ust. 4 OWU i wypłacono omyłkowo stawkę 160 zł netto za 1 roboczogodzinę, to pozwana powinna podjąć określone działania, aby nie doszło do powstania ewentualnej odpowiedzialności organów opisanej w art. 483 ksh. Do dnia zamknięcia rozprawy nie powołano się na taką okoliczność. Sąd przyjmuje zatem, że pozwana nie działała na podstawie § 20 ust.4 OWU ponieważ wówczas doszłoby do konieczność badania ewentualnej odpowiedzialności organów pozwanej spółki akcyjnej z art. 483 ksh, a trudno uznać, aby zarząd (poprzez udzielenie pełnomocnictwa procesowego pełnomocnikowi procesowemu) sam wskazywał, że wypłaca kwoty niezgodnie z § 20 ust. 4 OWU. Uznać zatem należało, że pozwana „jedynie” naruszały zapisy OWU i wypłaciła zaniżone odszkodowanie. O tym, że jest ono zaniżone przesądziła opinia biegłego. Z OWU wynika, że zasadnym było uwzględnienie “średniej stawki za 1 roboczogodzinę adekwatną dla warsztatu naprawczego” (§ 20 ust. 1 pkt 2 OWU). Argumentacja powódki z pisma pełnomocnika strony powodowej datowanego na 11 marca 2025 roku jest zasadna (k.108). Przyjęcie stawki 160 zł przez ubezpieczyciela nie było zasadne. Z wyżej opisanych powodów musiał Sąd przyjąć, że jest to stawka oparta o § 20 ust. 1 pkt 2, z tym, że jest ona zaniżona co potwierdził biegły, a czego pozwana nie kwestionowała (k.146; pismo pełnomocnika strony pozwanej datowane na 27 czerwca 2025 roku). Stawka powoda wynosząca 262 zł netto za rbg był uśredniona. Już tylko na koniec rozważań należy wskazać, że w sprawie powódka ,,udokumentowała fakturami naprawę” zgodnie z § 20 ust. 4 OWU. Ze zdania pierwszego tego zapisu nie wynika konieczność przedkładania faktur źródłowych. Wszelkie wątpliwości co do treści OWU muszą być intepretowane na korzyść poszkodowanego. Wreszcie słusznie twierdzi powódka, że przesłanie kosztorysu obejmującego stawkę wynoszącą 262 zł netto za rbg i brak powołania się przez ubezpieczyciela na § 20 ust. 4 OWU oraz przyjęcie przez ubezpieczyciela skądkolwiek stawki 160 zł netto (na pewno nie z § 20 ust. 4 OWU) nie może być podstawą do odmowy wypłaty przez ubezpieczyciela odszkodowania na etapie postępowania sądowego. Dochodziłoby wówczas do sytuacji, w której każda decyzja ubezpieczyciela o odmowie uznania stawki za rbg warsztatu faktycznie wykonującego naprawę jest naprawą „bez uprzedniego uzgodnienia”. Rzecz w tym, że kluczowe jest, aby naprawa była możliwa w ogóle możliwa i czy została dokonana. W okolicznościach sprawy stawka ubezpieczyciela nie pozwalała na naprawę, zatem cała argumentacja o naprawie „bez uzgodnienia” nie ma znaczenia, ponieważ wypłacone przez ubezpieczyciela odszkodowanie nie pozwalało na naprawę (wg OWU), a zatem nie doszło w ogóle do podania przez ubezpieczyciela kosztów naprawy z § 20 ust. 4 OWU. Nie doszło do „weryfikacji koszów naprawy” ponieważ ubezpieczyciel zaproponował kwotę tak niską, że naprawa nie była możliwa, a zatem niedopuszczalne było „weryfikowanie” kwoty podanej przez warsztat. Z kolei kwota warsztatu w zakresie kosztów naprawy była zgodna z OWU.

Odnosząc się do mycia pojazdu to Sąd podziela argumentację biegłego z opinii głównej i uzupełniającej. Przypomnieć należy, że zarówno w przyjęciu lakierowania wg producenta czy metody AZT, w czasie przygotowawczym ujęte są operację związane z oczyszczeniem elementów przed lakierowaniem i dotyczy to odpowiedniego procesu naprawczego. W przypadku prowadzonych czynności naprawczych dochodzi jednak do powstawania dodatkowych zanieczyszczeń na pojeździe pomimo przestrzegania należytych zasad obejmujących jego zabezpieczania. Prace lakiernicze prowadzone w tak szerokim zakresie jak w omawianym przypadku będą prowadziły do zanieczyszczenia większej części pojazdu i z całą pewnością mycie po naprawie będzie operacją związaną z całym procesem jego naprawy. Nie można również zapomnieć, iż koszty ujętych prac lakierniczych nie obejmują czynności związanych z odpolerowaniem sąsiadujących powierzchni, które i w tym przypadku były niezbędne. Mimo wszystko przed przeprowadzeniem tego typu dodatkowych operacji, które mogą być naliczane w kosztach prac, elementy te powinny być przygotowane, co wiąże się również z koniecznością ich mycia. Przyjmując zatem uzasadnioną technologię naprawy pojazdu, mycie pojazdu po naprawie należy uznać za operację uzasadnioną, mającą związek z całkowitym procesem naprawy i niezbędną dla przywrócenie stanu pojazdu sprzed zdarzenia.

W zakresie „kosztów procedowania szkody” Sąd uznał powództwo za niezasadne. To rolą Sądu jest zbadanie czy są one należne. Słusznie zatem biegły wskazał w opinii, że pozostawił to pod ocenę Sądu. Znaczenie ma jednak fakt, że okoliczności przedmiotowej sprawy nie pozwalają na potwierdzenie dodatkowych czynności czy prac warsztatu, które byłyby uzasadnieniem dla naliczania kosztów dodatkowych związanych z całkowitym procesem naprawy pojazdu.

Słusznie podał biegły w opinii, że pod podjęciem „kosztów procedowania szkody” kryje się oczywiście całkowity proces przyjęcia i likwidacji szkody komunikacyjnej z towarzystwem ubezpieczeniowym. Ogólnopolska Motoryzacyjna Rada Techniczna również wypowiedziała się w tej kwestii i rekomenduje każdorazowe uwzględnianie kosztów powstałych w ten sposób w kalkulacjach naprawczych. Pozwany zgodnie z innymi ubezpieczycielami zweryfikował powyższe czynności. Mając na uwadze specyfikę omawianego zagadnienia, należało dokonać analizy zasadności zadanego dodatkowego kosztu. Procesy przyjęcia jak i likwidacji szkód komunikacyjnych na przestrzeni lat ewoluowały i wymagają od warsztatów znacznie większego nakładu pracy. Wiele towarzystw ubezpieczeniowych minimalizując koszty prowadzonej działalności, częściowo przerzuca procesy formalne i merytoryczne właśnie na warsztaty wykonujące naprawy w formie rozliczeń bezgotówkowych. Odpowiedzialność w zakresie gromadzenia całej dokumentacji (druk zgłoszenia szkody, opis okoliczności, oświadczenie sprawcy, dowód rej itp.) dotyczącej klienta/poszkodowanego, spoczywa zwykle na warsztatach. Coraz więcej ubezpieczycieli rezygnuje również z wykonywania oględzin pojazdów i czynność ta bardzo często spoczywa na pracownikach serwisów. Nie da się ukryć, iż rezygnacja z wykonywania oględzin przez ubezpieczyciela pozwala na ograniczenie kosztów związanego z wynagrodzeniem dla Rzeczoznawcy.

Rekomendacja numer 4 OMRT mówi o tym, iż każdorazowo powyższe koszty należy rozliczać w zryczałtowanej wysokości 2brg. Uzasadnieniem dla naliczania maksymalnej wartości 2rbg., jest całkowity proces likwidacji szkody. W tym przypadku powinniśmy zaliczyć między innymi proces formalno-merytoryczny wykonany przez dany warsztat od momentu wykonania oględzin pojazdu (często wstępnych), obsługi pełnej dokumentacji, przyjęcia pojazdu oraz wykonania oględzin dodatkowych i ustalenia końcowego kosztu naprawy pojazdu. W następstwie takich okoliczności, warsztat zdejmuje z ubezpieczyciela ciężar związany z organizacją oględzin wstępnych czy dodatkowych, formalnych kwestii przygotowania dokumentacji, czy wykonania prawidłowej kalkulacji. W związku z powyższym, nie ma przeciwskazań do stosowania dodatkowego kosztu przewidzianego na procesowanie szkody w wymiarze 2rbg.

W omawianym przypadku to ubezpieczyciel dokonał oględzin pojazdu, a dokumentacja nie potwierdza dodatkowych operacji związanych z rozbrajaniem pojazdu w celu przeprowadzenia jego szczegółowych oględzin.

Przenosząc powyższe uwagi na okoliczności sprawy to należy wskazać, że stawka powoda wynosiła 262 zł netto za rbg. Trudno uznać za zasadną taką stawkę za roboczogodzinę, w której jest „obsługa prawna szkody”. To nie jest rola warsztatu. Jeśli wykonuje te czynności, to w ramach dobrych relacji z klientem. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że nigdy nie dochodzi do obciążenia takimi kosztami samego poszkodowanego. Nie sposób zatem przyjąć, że mogą być one przerzucane na ubezpieczyciela w toku postępowania likwidacyjnego, skoro nie są one w adekwatnym związku przyczynowym ze szkodą. Okoliczności sprawy nie pozwalają na potwierdzenie dodatkowych czynności czy prac warsztatu, które byłyby uzasadnieniem dla naliczania kosztów dodatkowych związanych z całkowitym procesem naprawy pojazdu. Wysokość odszkodowania była ostatecznie ustalona w toku postępowania sądowego przez Sąd (po zasięgnięciu opinii biegłego), a działanie warsztatu w zakresie „ustalenia prawidłowego ustalenia odszkodowania” nie miało żadnego znaczenia. Powódka nie wykazała jakie to rzekomo czynności wykonała, które prowadziły do prawidłowego ustalenia szkody.

Z opinii biegłego jasno wynika, że koszt naprawy pojazduM. o nr rej. (...) po zdarzeniu z dnia 12 lipca 2022r. przy pominięciu kosztów procesowania szkody i uwzględnieniu stawki zaproponowanej przez powoda, wynosił 63.761,56 zł netto/78.426,72 zł brutto. Odszkodowanie bezspornie miało być wypłacone w kwocie netto (k.5, 49).

Mając to na uwadze, Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 10 668,67 zł tytułem dopłaty odszkodowania, ponieważ bezsporne było to, że pozwany nie wypłacił prawidłowej kwoty (63 761,56-53 092,89 zł).

Strona powodowa żądała również skapitalizowanych odsetek od 26 października 2022 roku do 19 czerwca 2024 roku tj. dnia poprzedzającego wniesienie pozwu). Szkoda została zgłoszona do ubezpieczyciela w lipcu 2022 roku zatem strona pozwana była w opóźnieniu po upływie 30 dni od sierpnia 2022 roku do 19 czerwca 2024 roku (dzień przed nadaniem pozwu na poczcie-k. 58). Podsumowując do kwoty odszkodowania należało dodać kwotę 2077,25 zł jako skapitalizowane odsetki od 26 października 2022 roku (zgodnie z żądaniem pozwu) do 19 czerwca 2024 roku od kwoty 10 668,67 zł.

Łącznie dało to kwotę 12 745,92 zł (10 668,67 zł + 2 077,25 zł).

W pozostałej części Sąd oddalił powództwo jako niewykazane co do wysokości (pkt II wyroku)- koszty procedowania szkody.

O należności z tytułu odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia z tego tytułu orzeczono na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. W myśl natomiast OWU obowiązana jest wypłacić odszkodowanie (świadczenie) w terminie 30 dni, licząc od daty otrzymania zawiadomienia o zdarzeniu. Ubezpieczony zgłosił szkodę lipca 2022 roku co wynika z akt szkody. Z tego też względu, powód miał prawo naliczać odsetki od dnia sierpnia 2022 roku, ale wobec ich kapitalizacji odsetek dalszych mógł się domagać od wniesienia pozwu, co zrobił w okolicznościach sprawy

O kosztach procesu orzeczono zgodnie z zasadą stosunkowego rozdzielenia kosztów wyrażoną w art. 100 k.p.c.

Na koszty procesu po stronie powoda w kwocie 5776,13 zł złożyły się opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł, opłata od pozwu 750 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 3600 zł (§ 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych) i wykorzystana część zaliczki na poczet opinii biegłego w wysokości 1409,13 zł (1324,67 zł +84,16 zł; k. 137,156), a po stronie pozwanej były: opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 3600 zł (§ 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych).

Powód wygrał proces w 95% (zasądzono 12745,92 zł podczas gdy domagał się 13368,19 zł) i należało się jemu od pozwanej tyleż procent poniesionych kosztów tj. 5487,32 zł (95% x 5776,13 zł), zaś pozwanej od powoda należała się tytułem kosztów kwota 180,85 zł (5% z 3617 zł). Różnica wynosiła 5306,47 i została zasądzona od pozwanej na rzecz powoda w punkcie III sentencji wyroku.

Na podstawie art. 80 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Sąd zwrócił powódce niewykorzystaną część zaliczki na poczet opinii biegłego (1500 zł – 1324,67 zł – 84,46 zł; pkt IV wyroku).

Sędzia Tadeusz Górka