Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Bydgoszczy

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 3 listopada 2015 r.

Sąd Rejonowy w Bydgoszczy Wydział VIII Gospodarczy

w składzie:

Przewodniczący SSR Marcin Królikowski

Protokolant st. sekr. sąd. Marzena Lewandowska

po rozpoznaniu w dniu 30 października 2015 r. w Bydgoszczy

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) Sp. z o.o. w miejscowości N.

przeciwko " KKS (...)” SA w P.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 6 150,00 zł (sześć tysięcy sto pięćdziesiąt złotych) z odsetkami w wysokości ustawowej od dnia 19 września 2013 r. do dnia zapłaty

2.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1 467,00 złotych (jeden tysiąc czterysta sześćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu.

3.  Nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Bydgoszczy kwotę 264,00 zł ( dwieście sześćdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów procesu tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa.

SSR Marcin Królikowski

UZASADNIENIE

Powód (...) Sp. z o.o. domagał się zasądzenia od pozwanego KKS (...) w P. kwoty 6.150,00 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 19 września 2013 r. do dnia zapłaty oraz kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu powód podał, że zawarł z pozwanym umowę sponsorską z dnia 1 marca 2013 r. zgodnie, z którą powód wyprodukował i dostarczył meble w tym 25 sztuk stołów o wymiarach 220x100 cm. Powód wyjaśnił, że po dostarczeniu stołów pozwany doszedł do wniosku, iż rozmiar stołów nie spełnia jego oczekiwań. W związku z powyższym ustalono, że powód wykona odpłatnie wkładki do 25 sztuk stołów wraz z listwami mocującymi w ilości 50 sztuk. Powód podał, że przedstawiciele stron ustalili, że pozwany zapłaci powodowi za wykonanie wkładek i listew natomiast powód zobowiązał się do dostarczenia i zamontowania wkładek na własny koszt.

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym w sprawie o sygn. akt VIII GNc (...) w dniu 24 listopada 2014 r. Sąd Rejonowy w B. orzekł zgodnie z żądaniem powoda wyrażonym w pozwie oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania.

W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany wniósł o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu sprzeciwu pozwany przyznał, że zawarł z powodem umowę sposnsorską z dnia 1 marca 2013 r., przyznał, że powód dostarczył zamówione na podstawie umowy meble w postaci 25 stołów. Pozwany podał, że dostarczone stoły były nieodpowiednie w stosunku do potrzeb pozwanego, a powód wykonał prace mające na celu usunięcie wad zamówionych mebli. Pozwany wskazał, że brak jest jakiejkolwiek dokumentacji, poza wystawioną przez powoda fakturą VAT, wskazującej na prawdziwość twierdzeń powoda o poczynionych przez strony ustaleniach w przedmiocie podziału kosztów modyfikacji zamówionych stołów. Pozwany podał, że stoły miały być wystarczająco duże, aby mogło przy nich siedzieć jednocześnie 10 osób jednak wymiary 220x100 cm okazały się niewystarczające dla spełnienia powyższego wymogu. Pozwany wskazał, że w związku ze zgłoszeniem tego faktu powodowi, ustalono konieczność przerobienia stołów poprzez ich powiększenie. Pozwany przyznał, że powyższe prace zostały przez powoda wykonane. W opinii pozwanego powód nie wykazał dokonania przez strony ustaleń w przedmiocie rzekomego podziału kosztów modyfikacji wadliwych stołów.

W odpowiedzi na sprzeciw powód podał, że zobowiązał się dostarczyć 25 sztuk stołów o wymiarach 220x100 cm i takie stoły dostarczył. Stoły zostały odebrane przez pozwanego. Powód wskazał, że wymiary zostały zaakceptowane w umowie tym samym twierdzenia pozwanego, że stoły były wykonane wadliwie nie znajduje potwierdzenia w faktach. W opinii powoda pozwany twierdząc, że stoły zostały wykonane wadliwie winien wykazać, że zgłosił jakiekolwiek zastrzeżenia, co do jakości wykonania stołów. Powód nie uznał twierdzeń pozwanego, jakoby nowe zamówienie stanowiło zmianę umowy sponsorskiej.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 1 marca 2013 r. powód zawarł z pozwanym umowę sponsorską w ramach, której pozwany udzielił powodowi prawa do posługiwania się tytułem Sponsora Meblowego Strefy (...) KKS (...) natomiast powód zobowiązał się wyprodukować i dostarczyć klubowi meble biurowe na potrzeby strefy biznesowej (...) za wynagrodzeniem w wysokości 320.000,00 zł netto powiększone o należny podatek VAT. Powód zobowiązał się wyprodukować i dostarczyć m.in. 25 sztuk stołów o wymiarach 220x100 cm. Powód dostarczył zamówione na podstawie umowy meble w postaci 25 stołów. Rozliczenie nastąpiło poprzez kompensatę wzajemnych należności na podstawie faktur VAT wystawionych przez strony.

(dowód: umowa sponsorska wraz z załącznikami - k. 20-29 akt)

Strony wspólnie uzgodniły jakie meble w ramach umowy sponsorskiej powód ma dostarczyć pozwanemu. Przy zawieraniu umowy powód przedstawił pozwanemu oferty na wykonanie stołów o szerokości 2,20 cm oraz 1,80 cm. Pozwany wybrał stół o szerokości 2,20 cm. Powód wykonał i dostarczył pozwanemu meble zgodnie z umową zawartą przez strony. Na tej podstawie powód obciążył pozwanego fakturą nr (...) na kwotę 313.527,00 zł.

(dowód: faktura – k. 30 akt, zeznania świadka Z. K. – k. 103 – 105 akt, zeznania świadka M. J. – k. 105 akt)

Po dostarczeniu mebli pozwany nie miał żadnych zastrzeżeń co do ich jakości w tym także do wymiarów stołów, również w zakresie długości i szerokości blatów. Po pewnym czasie przedsiębiorstwo prowadzące usługi cateringowe na rzecz pozwanego zakwestionowało możliwość posadzenia przy tych stołach dziesięciu osób. Pozwany przyjął twierdzenia serwisu cateringowego za prawdziwe i zwrócił się do pozwanego o poprawienie stołów.

(dowód: zeznania świadka Z. K. – k. 103 – 105 akt, zeznania świadka M. J. – k. 105 akt, zeznania świadka P. B. – k. 140 – 141 akt)

Strony prowadziły negocjacje co do zwiększenia rozmiarów stołów. W związku z powyższym ustalono, że powód wykona wkładki do 25 sztuk stołów wraz z listwami mocującymi w ilości 50 sztuk. Przyjęto projekt zwiększający długość stołów do 2,70 cm. Pozwany zaakceptował przyjęte rozwiązanie. Z uwagi na dodatkowe koszty powód jako producent zobowiązał się do poniesienia kosztów za wykonania wkładek, montaż, dowóz, przeróbki istniejących ostrzy stołów, tak, żeby można było zamontować wkładkę. Pozwany natomiast miał zapłacić za materiał potrzebny do wykonania tego przedłużenia. Ze strony pozwanego nie było żadnych zastrzeżeń co do jakości wykonanych wkładek, stołów czy też innych mebli. Stoły zamówione przez pozwanego były długości 2,20 cm o szerokości metr i po dodaniu wkładki długość takiego stołu wyniosła 2,70 cm.

(dowód: zeznania świadka Z. K. – k. 103 – 105 akt, zeznania świadka M. J. – k. 105 akt, projekt - k. 16 akt, mail z dnia 7.03.2014r. - k. 19akt, zeznania świadka R. S. – k. 139 akt,

W dniu 4 września 2013 r. powód wystawił pozwanemu fakturę VAT na kwotę 6.150,00 zł brutto tytułem wykonanych wkładek i listew. Na fakturze oznaczono termin zapłaty wynagrodzenia do dnia 18 września 2013 r.

(Dowód: faktura VAT z dnia 04.09.2013r. - k. 10-11 akt)

Pismem z dnia 23 maja 2014 r. powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 6.150,00 złotych wynikającej z powyższej faktury VAT. Pozwany zakwestionował doręczenie faktury VAT. Powód wystawił duplikat faktury VAT z dnia 4 września 2014 r. W dniu 7 lipca 2014 roku przedstawiciel pozwanego zwrócił powodowi duplikat faktury i zobowiązał się wypowiedzieć, co do zapłaty bądź odmowy zapłaty należności wynikającej z faktury. Pozwany odmówił zapłaty w/w należności.

(Dowód: przedsądowe wezwanie do zapłaty - k. 13 akt , duplikat z dnia 29.05.2014r. k.17 akt).

Powyższy stan faktyczny w przedmiotowej sprawie Sąd ustalił w oparciu o wyżej wymienione dowody z dokumentów prywatnych znajdujących się w aktach sprawy, których prawdziwość, autentyczność i moc dowodowa nie budziły jego wątpliwości, jak również na podstawie zeznań świadków: Z. K., M. J., R. S. oraz części zeznań P. B..

Sąd dał wiarę w całości zeznaniom świadków: Z. K., M. J., które w ocenie Sądu były szczere, rzeczowe, korespondowały ze sobą wzajemnie oraz z pozostałym materiałem dowodowym ujawnionym sprawie.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka P. B. w części dotyczącej zawarcia przez strony umowy sponsorskiej, zakwestionowania przez firmę cateringową szerokości tych stołów.

Sąd nie dał wiary zeznaniom P. B. w części dotyczącej nie zawarcia przez strony porozumienia dotyczącego pokrycia przez strony kosztów przedłużenia stołów przez powoda, w zakresie poniesienia przez powoda kosztów za wykonania wkładek, montaż, dowóz, przeróbki istniejących ostrzy stołów, tak, żeby można było zamontować wkładkę i poniesienia przez pozwanego kosztów materiału koniecznego do wykonania tego przedłużenia.

Zeznania świadka w tym zakresie były sprzeczne z zeznaniami pozostałych świadków w sprawie oraz nie znalazły potwierdzenia w dokumentach prywatnych przedstawionych przez strony w niniejszej sprawie analogicznie

Zaznaczyć tu należało, że przy ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd miał na uwadze treść art. 233 § 1 k.p.c., zgodnie, z którym Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału.

Sąd zważył, co następuje:

Przechodząc do meritum sprawy w ocenie Sądu należy wskazać, że spór pomiędzy stronami dotyczył ustalenia, czy wykonanie przez powoda przeróbek stołów będących przedmiotem umowy sponsorskiej było odrębną umową zawartą przez strony, czy też jak twierdził pozwany było działaniem przez powoda podjętym na skutek reklamacji zgłoszonej przez pozwanego.

Sąd zważył, iż umowa sponsorska zawarta przez strony była umową mieszaną, mającą w zakresie zobowiązania się przez powoda do wykonania na rzecz pozwanego mebli określonych w załącznikach tej umowy – cechy umowy o dzieło.

Zgodnie z art. 627 k.c. przez umowę o dzieło przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła, a zamawiający do zapłaty wynagrodzenia. Istotą dzieła jest zobowiązanie się przyjmującego zamówienie do osiągnięcia oznaczonego rezultatu, czyli np. wykonania konkretnego przedmiotu.

Podstawowym obowiązkiem zamawiającego jest zapłata przyjmującemu zamówienie należnego wynagrodzenia (zob. Z. Radwański, J. Panowicz-Lipska, Zobowiązania, 2008, s. 172-173). Zapłata wynagrodzenia za wykonane dzieło przez zamawiającego powoduje wygaśnięcie zobowiązania dopiero wówczas, gdy przyjmujący zamówienie otrzymał gotówkę, lub też uznany został jego rachunek bankowy albo obciążony został rachunek zamawiającego. Jeżeli zaś dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi (art. 481 § 1 k.c.).

Sąd zważył, iż w procesie cywilnym ciężar dowodu spoczywa na stronach postępowania i to one są zobowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne (art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c.). Innymi słowy ten, kto powołując się na przysługujące mu prawo (żąda czegoś od innej osoby) obowiązany jest udowodnić fakty (okoliczności faktyczne) uzasadniające to żądanie, ten zaś, kto odmawia uczynienia zadość żądaniu (czyli neguje uprawnienie żądającego) obowiązany jest udowodnić fakty wskazujące na to, że uprawnienie żądającemu nie przysługuje.

W myśl ogólnych zasad procesowych, to na powodzie spoczywa ciężar udowodnienia faktów uzasadniających jego roszczenie (por. wyrok SN z dnia 19 grudnia 1997 r., II CKN 531/97, LEX nr 496544), a na stronie pozwanej spoczywa obowiązek wykazania, że powodowi jego żądanie nie przysługuje (por. wyrok SN z dnia 20 grudnia 2006 r., IV CSK 299/06).

W ocenie Sądu powód wykazał, że strony łączył stosunek obligacyjny, jak również wykazał, że wykonał zlecone przez pozwaną dzieło. Powód udowodnił również, iż dzieło zostało wydane pozwanej. Powód wykazał także, iż wykonał stoły zgodnie z wymiarami określonymi w załączniku do umowy sponsorskiej.

W ocenie Sądu zarzut pozwanego, iż przedłużenie blatu stołu wykonane przez powoda odbyło się w ramach usunięcia istniejącej wady rzeczy okazał się bezzasadny. Podkreślenia wymaga, iż wada fizyczna istnieje wówczas, gdy rzecz: nie ma właściwości, które rzecz tego rodzaju powinna mieć ze względu na cel określony w umowie albo wynikający z okoliczności lub przeznaczenia, jeżeli cel ten nie był oznaczony w umowie; nie nadaje się do celu, o którym kupujący poinformował sprzedawcę przy zawarciu umowy, a sprzedawca nie zgłosił zastrzeżeń co do takiego jej przeznaczenia; nie ma właściwości, o których istnieniu sprzedawca zapewnił kupującego, w tym przez przedstawienie próbki lub wzoru ( dicta et promissa); zostaje wydana kupującemu w stanie niezupełnym (A. Brzozowski (w:) K. Pietrzykowski, Komentarz, t. II, 2011, s. 300).

Wada fizyczna występuje wtedy, gdy przedmiot sprzedaży nie ma określonych właściwości, a w konsekwencji wartość lub użyteczność rzeczy została zmniejszona, biorąc pod uwagę cel oznaczony w umowie albo wynikający z okoliczności lub z przeznaczenia rzeczy, jak również jeżeli rzecz nie ma właściwości, o których istnieniu sprzedawca zapewnił kupującego, lub rzecz została kupującemu wydana w stanie niezupełnym. O wadzie można mówić wtedy, gdy stan rzeczy będzie powodował zmniejszone doznania estetyczne kupującego lub będzie posiadał mniejsze walory użytkowe (art. 556 § 1 k.c.). Decyduje zatem kryterium funkcjonalne, obejmujące przeznaczenie rzeczy i jej użyteczność, któremu należy przyznać znaczenie pierwszorzędne, a nie kryterium normatywno-techniczne.

W ocenie Sądu pozwany nie wykazał, iż powód wydał pozwanemu stoły wykonane niezgodnie z umową. Nie ulegało wątpliwości, iż stoły posiadały wymiary określone w umowie sponsorskiej. Z zeznań świadka Z. K. wynikało, iż powód oferował pozwanemu dwa rodzaje stołów o wymiarach 2,20 cm oraz 1,80 cm. Pozwany samodzielnie wybrał stoły o wymiarach 2,20 cm, które zostały wykonane przez powoda. Stąd też brak było podstaw do uznania, iż przerobienie tych stołów poprzez poszerzenie blatów odbywało się w ramach usunięcia wady, gdyż w istocie była to nowa umowa zawarta przez strony, a pozwany miał zgodnie z ustaleniami stron ponieść koszty materiałów koniecznych do wykonania tych przeróbek.

Pozwany nie udowodnił, że strony nie zawierały takiego porozumienia oraz, że taka propozycja powoda nie została zaakceptowana przez pozwanego.

W konsekwencji Sąd uznał, iż pozwany nie zapłacił powodowi wynagrodzenia za wykonanie przeróbki stołów, więc popadł w zwłokę ze spełnieniem tego świadczenia (art. 476 k.c.). Powód miał, więc prawo domagać się od pozwanego zapłaty wynzagrodzenia wraz z odsetkami za zwłokę.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 627 k.c. Sąd zasądził od pozwanego solidarnie na rzecz powoda kwotę 6.150,00 zł. O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 k.c. (pkt. 1 wyroku).

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 99 k.p.c. stosując zasadę odpowiedzialności za wynik procesu. W myśl tej zasady strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony.

W niniejszej sprawie koszty poniesione przez powoda wyniosły łącznie 1.467,00 zł. W powyższej kwocie mieściła się kwota 17,00 zł stanowiąca opłatę skarbową od pełnomocnictwa, kwota 2.400,00 zł stanowiącą wynagrodzenia pełnomocnika ustalone na podstawie § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państw kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, kwota 250,00 zł stanowiąca opłatę od pozwu (pkt. 2 wyroku).

Na podstawie art. 113 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Sąd nakazał pobrać od pozwanego kwotę 264,00 zł na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Bydgoszczy tytułem kosztów procesu tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa (pkt. 3 wyroku).

SSR Marcin Królikowski