Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Bydgoszczy

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 grudnia 2022 r.

Sąd Rejonowy w Bydgoszczy VIII Wydział Gospodarczy

w składzie następującym:

Przewodniczący Sędzia Tadeusz Górka

Protokolant st. sekr. sądowy Magdalena Zasowska

po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2022 roku w Bydgoszczy na rozprawie według przepisów o postępowaniu w sprawach gospodarczych

sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ż.

przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością spółce komandytowej z siedzibą w I.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 10.663,66 zł (dziesięć tysięcy sześćset sześćdziesiąt trzy złote sześćdziesiąt sześć groszy) wraz z odsetkami:

a)  ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od kwoty 10.343,37zł od dnia 28 czerwca 2022 r. do dnia zapłaty,

b)  ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 320,29 zł od dnia 19 lipca 2022 r. do dnia zapłaty

II.  zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 4 367 (cztery tysiące trzysta sześćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się rozstrzygnięcia o kosztach zawartych w niniejszym orzeczeniu do dnia zapłaty.

Sędzia Tadeusz Górka

Sygn. akt VIII GC 1767/22 upr

UZASADNIENIE

Powódka (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ż. wniosła o zasądzenie od pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w I. (dalej: (...)) kwoty 10 343,37 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych od 28 czerwca 2022 roku do dnia zapłaty. Nadto powódka wniosła o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych oraz zasadzenie równowartości kwoty 70 euro.

W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że pozwana zawarła z nią umowę sprzedaży, ale nie zapłaciła za sprzedany jej towar.

W sprzeciwie od nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości. W ocenie pozwanej roszczenia powódki wygasło wskutek złożonego oświadczenia o potrąceniu z dnia 9 czerwca 2022 roku. Złożone je wskutek nałożenia przez pozwaną na powódkę kar umownych w łącznej kwocie 18 000 0000 zł. Pozwana nie kwestionowała wierzytelności powódki do chwili jej wygaśnięcia wskutek dokonanego oświadczenia o potrąceniu.

Powódka w odpowiedzi zarzuciła naruszenie przez stronę pozwaną m.in. art. 505[4] § 2 kpc i art. 203[1] § 1 kpc. Zdaniem powódki brak jest w postępowaniu uproszczonym możliwości złożenia oświadczenia o potrąceniu i podniesienia zarzutu potrącenia ponieważ wierzytelności przekracza 20 000 zł (art. 505[1] § 1 kpc).

Na rozprawie w dniu 16 grudnia 2022 roku pełnomocnicy stron potwierdzili bezsporność, kluczowych zdaniem Sadu, okoliczności.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

(...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ż. sprzedała pozwanej towar- balsam do mycia naczyń. Pozwana towar odebrała. Wskutek tego w dniu 26 maja 2022 roku wystawiła fakturę VAT numer (...) opiewającą na kwotę 10 343,37 zł z termin płatności do 25 czerwca 2022 roku.

Dowód: faktura VAT numer (...) (k.19), kserokopia dokumentu WZ (k.20)

Pozwana nie zapłaciła za fakturę VAT numer (...) opiewającą na kwotę 10 343,37 zł z termin płatności do 25 czerwca 2022 roku

okoliczności bezsporne

Strona pozwana wystawiła notę obciążeniową numer 2 z dnia 7 czerwca 2022 roku. Opiewała ona na kwotę 18 000 000 zł z terminem płatności do 8 czerwca 2022 roku. Została ona nałożona ,,z tytułu naruszenia obowiązków określonych w § 1 ust. 8 porozumienia”. Tego samego dnia pozwana wezwała powódkę do zapłaty kwoty 18 000 000 zł w terminie do 8 czerwca 2022 roku.

Dowód: nota obciążeniowa numer 2 z dnia 7 czerwca 2022 roku (k.80), wezwanie do zapłaty (k.78-79)

Strona pozwana złożyła oświadczenie o potrąceniu kwoty 18 000 000 zł w dniu 9 czerwca 2022 roku w oparciu o notę obciążeniową numer 2 z dnia 7 czerwca 2022 roku. Oświadczenie o potrąceniu nie dotyczyło wierzytelności powódki z faktury VAT numer (...).

Dowód: oświadczenie o potrąceniu (k.111-112)

Strona pozwana złożyła oświadczenie o potrąceniu kwoty 18 000 000 zł w dniu 27 czerwca 2022 roku w oparciu o notę obciążeniową numer 2 z dnia 7 czerwca 2022 roku. Oświadczenie o potrąceniu dotyczyło wierzytelności powódki z faktury VAT numer (...). Dotarło ono do powódki listownie w dniu 1 lipca 2022 roku.

Dowód: oświadczenie o potrąceniu (k.115-116), wydruk z e-trackingu (k.120-121)

Strona powodowa nie uznaje skuteczności oświadczeń o potrąceniu złożonych przez S..

okoliczności bezsporne

Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie Sąd ustalił w oparciu o wyżej wymienione dowody z dokumentów prywatnych i wydruki, których prawdziwość, autentyczność i moc dowodowa nie budziły jego wątpliwości oraz w oparciu o okoliczności bezsporne.

Sąd pominął dowód z zeznań świadków i przesłuchania stron na podstawie art. 235[2]§ 1 pkt 2 i 5 kpc. Wobec okoliczności bezspornych i faktu, że pozwana nie kwestionowała wierzytelności powódki do chwili jej wygaśnięcia wskutek dokonanego oświadczenia o potrąceniu wszystkie dowody, które były pominięte zmierzały do ustalenia okoliczności bezspornych albo nieistotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dowody zmierzały dodatkowo do przedłużenia postępowania.

W okolicznościach sprawy Sąd nie uznał, że rozpoznanie sprawy z pominięciem przepisów o postępowaniu uproszczonym przyczyni się do sprawniejszego rozwiązania. Wręcz przeciwnie zamierzało to do zbędnego przedłużenia postępowania podczas gdy roszczenie powódki nie budziło żadnych wątpliwości, a jednocześnie zarzut potracenia był niedopuszczalny. Co więcej z informacji podanych przez pełnomocników na rozprawie wynika, że część sporu jest już rozpoznawana prze Sąd Rejonowy w Gdańsku, a zatem niezgodne zasadami ekonomiki procesowej i szybkości postępowania byłoby przekazywanie dodatkowo tej sprawy temuż Sądowi czy też dwutorowe rozpoznawanie spornego zagadania wygaśnięcia wierzytelności powódki wskutek złożonego oświadczenia o potrąceniu przez S..

Wniosek o przekazanie nie mógł być uwzględniony ponieważ zarzut nie został podniesiony przez stronę pozwaną w sprzeciwie od nakazu zapłaty (art. 200 § 1[2] kpc). Sąd w ogóle nie badał tego zarzutu pod kątem merytorycznym.

Sąd zważył, co następuje:

Na wstępie wskazania wymaga, iż poza sporem pozostawał fakt, że powódka sprzedała pozwanej towar, a ta za niego nie zapłaciła.

Dla obrony przeciwko podnoszonym wobec niej twierdzeniom pozwana podnosiła w pierwszej kolejności zarzut potrącenia (wygaśnięcia wierzytelności).

Mając na uwadze powyższe oraz bacząc na zgromadzony materiał dowodowy, Sąd doszedł do przekonania, iż przedmiotowe powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości. Jego zasadność i wysokość nie była kwestionowana przez stronę pozwaną. Wynikało ono z art. 535 kc. Spór sprowadzał się de facto to zarzutu potrącenia podniesionego przez stronę pozwaną.

Był on procesowy niedopuszczalny przy uwzględnieniu treści art. art. 505[4] § 2 kpc, co słusznie podniósł pełnomocnik powódki. Na rozprawie w dniu 16 grudnia 2022 roku Przewodniczący lojalnie zwrócił uwagę, że sprawa jest rozpoznawana według przepisów o postępowaniu gospodarczym i według przepisów o postępowania w sprawach gospodarczych.

Wierzytelność przedstawiona przez stronę pozwaną do potrącenia wynosiła 18 000 000 zł (k.115-116; oświadczenie o potrąceniu z dnia 27 czerwca 2022 roku). W uzasadnieniu uchwały z 13.10.2005 r., III CZP 56/05, OSNC 2006/7–8, poz. 119, Sąd Najwyższy wyjaśnił, że w art. 505[4] § 2 kpc ustawodawca zakazał pozwanemu nie złożenia oświadczenia o potrąceniu w sensie materialnym, lecz zgłoszenia procesowego zarzutu potrącenia, w tym zarzutu potrącenia już dokonanego, a więc zakazał powołania się na umorzenie w całości lub w części dochodzonej od niego wierzytelności w następstwie złożonego oświadczenia o potrąceniu. Niezależnie zatem od tego, czy oświadczenie o potrąceniu w sensie materialnym zostało złożone przed wszczęciem procesu, czy też w jego toku, nie jest dopuszczalne podniesienie zarzutu potrącenia w postępowaniu uproszczonym, jeżeli roszczenie objęte tym zarzutem nie nadaje się do rozpoznania w postępowaniu uproszczonym. Zarzut taki powinien zostać przez sąd pominięty, chyba że na skutek jego zgłoszenia sąd uzna, że rozpoznanie sprawy z pominięciem przepisów o postępowaniu uproszczonym przyczyni się do sprawniejszego rozwiązania sporu (art. 505[1] § 3).

W okolicznościach sprawy Sąd nie uznał, że rozpoznanie sprawy z pominięciem przepisów o postępowaniu uproszczonym przyczyni się do sprawniejszego rozwiązania, co wyżej zostało szczegółowo uzasadnione.

Tym samym z tej przyczyny zarzut potrącenia musiał został pominięty. Nie ma przy tym znaczenia kiedy oświadczenie o potrąceniu w sensie materialnym zostało złożone to znaczy: czy przed wszczęciem procesu czy też w jego toku.

Wobec tego, uznając zarzut potrącenia za nieskuteczny, Sąd na podstawie art. 535 k.c. zasądził kwotę 10.343,37 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych od 28 czerwca 20221 roku do dnia zapłaty.

Sąd uwzględnił żądanie powoda w zakresie kwoty 320,29 zł stanowiącej rekompensatę za koszty odzyskiwania należności. Skoro zakazane jest powołania się na umorzenie w całości lub w części dochodzonej od pozwanego wierzytelności w następstwie złożonego oświadczenia o potrąceniu to domaganie się kwoty 320,29 zł stanowiącej rekompensatę za koszty odzyskiwania należności było w okolicznościach sprawy uzasadnione.

Umowa pomiędzy stronami była transakcją handlową w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych. W orzecznictwie sądowym utrwalił się przy tym pogląd, zgodnie z którym rekompensata za koszty odzyskiwania należności w wysokości 70 euro, przewidziana w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych przysługuje wierzycielowi bez konieczności wykazania, że koszty te zostały poniesione. Roszczenie o rekompensatę w wysokości 40 euro powstaje po upływie terminów zapłaty ustalonych w umowie lub ustalonych zgodnie z art. 7 ust. 3 i art. 8 ust. 4 tej ustawy (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2015 r., III CZP 94/15, Leglis). Skoro umowa sprzedaży jest transakcją handlową to należała się stronie powodowej równowartość 70 euro przy uwzględnieniu kwoty z faktury przekraczającej 10 000 zł (art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy).

Powódka, zdaniem Sądu, spełniła na rzecz pozwanej świadczenia w rozumieniu art. 7 ust.1 pkt 1 o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych i nie otrzymał za to zapłaty w terminie. Mogła więc domagać odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych, Termin płatności był ustalony na 25 czerwca 2022 roku (k.19), co skutkowało tym, że powódka słusznie, przy uwzględnieniu treści art. 115 kc, domagała się odsetek od należności głównej 28 czerwca 2022 roku. Miał również prawo w oparciu o art. 481 § 1 kc domagać się odsetek ustawowych za opóźnienie równowartość 70 euro od dnia wniesienia pozwu.

O kosztach procesu orzeczono zaś na mocy art. 98 § 1 k.p.c. uznając, że powódka wygrał sprawę w całości. Z tego względu, przegrywająca sprawę strona pozwana powinna zwrócić powódce koszty postępowania, na które złożyły się kwoty: 3617,00 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika procesowego zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa oraz opłata od pozwu wynosząca 750 zł. Łącznie dało to 4 367 zł, które Sąd w punkcie II zasądził tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty (art. 98[1] kpc).

Sędzia Tadeusz Górka

(...)

(...)