Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Bydgoszczy

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 1 kwietnia 2022 r.

Sąd Rejonowy w Bydgoszczy XIV Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	Sędzia Sądu Rejonowego Anna Samosiuk
Protokolant:	sekretarz sądowy Katarzyna Dacewicz

po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2022 r. w Bydgoszczy na rozprawie

sprawy z powództwa S. S.

przeciwko E. J.

o zapłatę

oddala powództwo.

Sędzia Sądu Rejonowego Anna Samosiuk

Sygn. akt XIV C 580/21

UZASADNIENIE

Powód S. S. wniósł o zasądzenie od pozwanej E. J. 18.014 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty tytułem czynszu i innych należnych opłat za posiadanie przez pozwaną prawa do korzystania z osobnej kwatery stałej stanowiącej lokal mieszkalny nr (...) położony w B. przy ul. (...) – przyznanej decyzją Dyrektora Regionalnego WAM z dnia 19 listopada 2013 r., za okres od dnia 1 grudnia 2014 r. do dnia 30 kwietnia 2020 r. Ponadto domagał się zasądzenia od pozwanej na swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu powód wskazał, że zajmował wspólnie z pozwaną wyżej opisany lokal mieszkalny będący w zasobach Agencji Mienia Wojskowego w B.. Prawo do zajmowania tego lokalu zostało przyznane powodowi jako żołnierzowi służby kontraktowej a przy obliczaniu powierzchni użytkowej uwzględniono między innymi pozwaną – wówczas żonę powoda. Powód wskazał, że pozwana nie partycypowała w kosztach utrzymania tego lokalu w związku z czym, w całości ponosił je powód. Wskazując na powyższe, powód wezwał pozwaną do zapłaty, jednak pozwana nie spełniła świadczenia.

W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na swoja rzecz kosztów procesu. Pozwana przyznała, że zamieszkiwała wraz z powodem w opisanym w pozwie lokalu. Wskazała nadto, że Decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia 26 lutego 2015 r. została z tego lokalu wymeldowana. Podkreśliła, że już przed wydaniem tej decyzji nie zamieszkiwała w tym lokalu i nie korzystała z niego. Pozwana wskazała również, że po orzeczeniu rozwodu powód powinien wystąpić o zamianę mieszkania na mniejsze, jednak tego nie uczynił. Ponadto pozwana podniosła zarzut przedawnienia zgłoszonych roszczeń.

W dalszym toku procesu strony podtrzymywały swoje stanowiska.

S ąd ustalił, co następuje:

Powód oraz pozwana od dnia 26 kwietnia 2013 r. pozostawali w związku małżeńskim, w którym obowiązywał ustrój ustawowej wspólności majątkowej.

O. ść bezsporna

Decyzją Dyrektora Oddziału (...) Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. z dnia 19 listopada 2013 r., numer (...), powodowi, jako żołnierzowi służby kontraktowej, przyznano prawo do zakwaterowania w kwaterze nr 9 przy ul. (...) w B.. Przy ustalaniu powierzchni użytkowej podstawowej lokalu mieszkalnego poza powodem uwzględniono pozwaną, wówczas żonę powoda, oraz normę przysługującą na przyszłe dziecko.

O. ści bezsporne.

Małżonkowie zamieszkiwali w wyżej opisanym lokalu razem do listopada 2014 r. W okresie wspólnego zamieszkiwania pomiędzy stronami dochodziło do konfliktów. Dnia 16 listopada 2014. wszczęto procedurę (...) w związku z zawiadomieniem pozwanej o stosowaniu przez powoda wobec niej przemocy. Procedurę zakończono w związku z wyprowadzeniem się pozwanej od męża. Wyprowadzając się pozwana zabrała wszystkie swoje rzeczy.

Dowody: zeznania powoda k. 171, zeznania pozwanej k. 187 – 187 v., kserokopia dokumentacji procedury (...) k. 197 – 209.

Na wniosek powoda wszczęte zostało postępowanie w sprawie wymeldowania pozwanej z wyżej opisanego lokalu z powodu niezamieszkiwania w nim. W toku tego postepowania powód wskazał, że pozwana nie przebywa w tym lokalu od listopada 2014 r. Powód podał, że pozwana wyprowadziła się zabierając wszystkie swoje rzeczy. Decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia 26 lutego 2015 r. orzeczono o wymeldowaniu pozwanej z miejsca pobytu stałego przy ul. (...) w B. w związku z ustaleniem, że pozwana opuściła lokal trwale. Po wymeldowaniu pozwanej z tego lokalu powód wymienił zamki w drzwiach prowadzących do tego lokalu i pozwana nie miała już do niego dostępu.

O. ści bezsporne

Wyrokiem Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 14 maja 2015 r. wydanym w sprawie X C 2682/14 małżeństwo stron zostało rozwiązane przez rozwód z zaniechaniem orzekania o winie. Wyrok uprawomocnił się z upływem dnia 8 lipca 2015 r.

O. ści bezsporne

Po orzeczeniu rozwodu powód nie wystąpił o zamianę lokalu na mniejszy, nie poinformował również o uprawomocnieniu się wyroku rozwodowego. W wyniku wprowadzenia w błąd Dyrektora Oddziału (...) A. w B. dnia 3 grudnia 2019 r. powód uzyskał kolejną decyzję przyznającą mu prawo do zakwaterowania w tym samym lokalu, przy czym po raz kolejny przy ustalaniu powierzchni użytkowej podstawowej lokalu uwzględniono pozwaną jako żonę oraz normę przysługującą na przyszłe dziecko.

D. ód: decyzja z dnia 3 grudnia 2019 r. k. 130, pismo powoda z dnia 16 grudnia 2019 r. k. 132.

S ąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie twierdzeń stron w takim zakresie, w jakim okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy nie były pomiędzy nimi sporne, oraz na podstawie dołączonych do akt dokumentów a także na podstawie dowodu z przesłuchania stron.

Powód domagał się od pozwanej zapłaty należności związanych z opłatami za korzystanie z lokalu przy ulicy (...) w B., który to lokal został mu przydzielony jako żołnierzowi służby kontraktowej, z uwzględnieniem przy ustalaniu jego powierzchni użytkowej podstawowej pozwanej oraz normy przysługującej na przyszłe dziecko, i za który to lokal uiszczał opłaty przez cały okres jego zajmowania. Powód domagał się od pozwanej zapłaty za okres od dnia 1 grudnia 2014 r. do dnia 30 kwietnia 2020 r. tj. za okres, kiedy pozwana w lokalu tym nie zamieszkiwała.

W ocenie Sądu, powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że stosownie do treści art. 31 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy, z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Stosownie do treści § 2 tego przepisu, do majątku wspólnego należą w szczególności pobrane wynagrodzenie za pracę i dochody z innej działalności zarobkowej każdego z małżonków. Jak ustalono, małżeństwo stron ustało z upływem dnia 8 lipca 2015 r. Do tego dnia zatem pomiędzy stronami istniała wspólność ustawowa. W konsekwencji dochody, jakie uzyskiwał powód, należały do majątku wspólnego stron. Mając powyższe na względzie należało uznać, że w taki zakresie, w jakim powód pokrywał opłaty za lokal z dochodów uzyskanych do tego dnia, pokrywał je ze środków należących również do pozwanej. Brak było zatem podstaw do uznania, że pozwana nie partycypowała w kosztach utrzymania tego lokalu w okresie, gdy strony pozostawały w związku małżeńskim, a zatem do dnia 8 lipca 2015 r.

Odnosząc się do żądania pokrycia kosztów utrzymania lokalu za okres późniejszy należy przede wszystkim wskazać, że zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 o zakwaterowaniu sił zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, do uiszcza opłaty za używanie lokalu zobowiązana jest osoba, która zajmuje lokal. Stosownie zaś do treści art. 37 ust. 2 tej ustawy, za uiszczanie opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego odpowiadają solidarnie pełnoletnie osoby stale zamieszkujące w tym lokalu.

Nie ulega wątpliwości, że prawo do zamieszkiwania w kwaterze przysługuje obojgu małżonkom. Należy również zgodzić się z poglądem, że jeżeli prawo do kwatery zostało przydzielone w czasie trwania wspólności ustawowej, weszło ono do majątku wspólnego małżonków i pozwana była współuprawniona do korzystania z tego prawa. Uprawnienie to nie oznacza jednak, że pozwana, która nie chciała z tego prawa korzystać, zobligowana była do pokrywania opłat za ten lokal. W tym miejscu należy wskazać, że powołane w uzasadnieniu pozwu orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2020 r. (I OSK 249/19) dotyczy odmiennej sytuacji faktycznej i prawnej niż ta, która występowała w niniejszej sprawie. Dotyczy ono bowiem obowiązku uiszczania opłat za lokal przez żołnierza, który dobrowolnie z niego nie korzystał. Zasadnicza jednak różnica pomiędzy sytuacją faktyczną będącą podstawą rozstrzygnięcia w tamtej sprawie a w sprawie niniejszej jest taka, że przydział kwatery następuje na rzecz żołnierza, a małżonek żołnierza nabywa uprawnienie do zamieszkiwania w tym lokalu, które to uprawnienie istnieje również po rozwiązaniu małżeństwa. Ma on jednak prawo do tego, aby z tego uprawnienia zrezygnować, co też uczyniła pozwana. W tym miejscu należy podkreślić, że pozwana nie miała żadnego wpływu na działania powoda, w szczególności na to, że pomimo rozwiązania małżeństwa nie przeprowadził się on do innego, mniejszego lokalu. Brak jest jednak podstaw do tego, aby pozwaną obciążać kosztami utrzymania tego lokalu. Odmienne stanowisko prowadziłoby do trudnego do zaakceptowania poglądu, według którego były małżonek żołnierza zobowiązany byłby do pokrywania opłat za lokal z którego nie korzysta do końca życia byłego małżonka – żołnierza, pod warunkiem że były małżonek – żołnierz pozostanie w lokalu, w którym niegdyś wspólnie zamieszkiwali. W uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 7 stycznia 2008 r. ( (...) SA/Wa (...)) wskazano, że przyjąć należy, że do uiszczania opłat z tytułu zajmowania lokalu przyznanego w drodze decyzji zobowiązane są nie tylko (solidarnie) wszystkie osoby pełnoletnie faktycznie w nim zamieszkałe (art. 37 ust. 2), ale też ta osoba, która w nim nie mieszka, ale dysponuje tytułem prawnym do lokalu (art. 37 ust. 1). Sąd ten wskazał jednak, że „ wprost przepis ten tego nie przesądza”. Jednocześnie w uzasadnieniu tego orzeczenia nie wskazano jakiejkolwiek argumentacji, która przemawiałaby za przyjęciem przez Sąd takiego właśnie stanowiska.

Jednak nawet gdyby uznać, że pozwana co do zasady była zobowiązania do partycypowania w pokrywaniu opłat za lokal, którego proces dotyczył, zgłoszone roszczenie należałoby uznać za sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (art. 5 k.c.). Należy bowiem wskazać, że pozwana wyprowadziła się z zajmowanego wspólnie lokalu z uwagi na istniejący pomiędzy stronami konflikt. Zabrała wszystkie swoje rzeczy i dla powoda oczywistym było, że do tego lokalu nie wróci. Jeszcze przed orzeczeniem rozwodu pozwana, na wniosek powoda, została z tego lokalu wymeldowana. Następnie powód zmienił zamki w drzwiach wejściowych do tego lokalu, czym pozbawił pozwaną możliwości korzystania z niego, nawet gdyby teoretycznie chciała z niego korzystać. Powód korzystał z tego lokalu przez kolejne lata z tego względu, że nie zawiadomił o zmianie swojej sytuacji życiowej a następnie, świadomie wprowadził w błąd Dyrektora Agencji Mienia Wojskowego w B. co do braku prawomocności wyroku rozwodowego, dzięki czemu udało mu się uzyskać, dnia 3 grudnia 2019 r., kolejną decyzję o przydziale tego lokalu (z uwzględnieniem przy ustalaniu powierzchni pozwanej oraz przyszłego dziecka). Z powyższego wynika, że powód zdecydował się pozostać w tym lokalu jedynie we własnym interesie, choć mógł go opuścić i uzyskać przydział innego, mniejszego lokalu. W tych okolicznościach, obciążenie pozwanej, która założyła kolejną rodzinę i w chwili obecnej wychowuje małe dziecko, kosztami utrzymania powoda, byłoby oczywiście niesłuszne.

Mając powyższe na względzie, powództwo w całości oddalono.

SSR Anna Samosiuk