Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Bydgoszczy

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 września 2020 r.

Sąd Rejonowy w Bydgoszczy XIV Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:

Sędzia Sądu Rejonowego Aleksandra Smólska-Kreft

po rozpoznaniu w dniu 24 września 2020 r. w Bydgoszczy

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa D. K.

przeciwko (...) Spółka Akcyjna V. (...) z siedzibą w W.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 4919,90 zł (cztery tysiące dziewięćset dziewiętnaście złotych 90/100) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 kwietnia 2018 r. do dnia zapłaty;

2.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

3.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2017,37 zł (dwa tysiące siedemnaście złotych 37/100) tytułem zwrotu kosztów procesu;

4.  nakazuje zwrócić powodowi ze Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Bydgoszczy kwotę 346,68 zł (trzysta czterdzieści sześć złotych 68/100) z tytułu niewykorzystanej zaliczki na poczet opinii biegłego,

5.  nakazuje zwrócić pozwanemu ze Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Bydgoszczy kwotę 346,68 zł (trzysta czterdzieści sześć złotych 68/100) z tytułu niewykorzystanej zaliczki na poczet opinii biegłego.

SSR Aleksandra Smólska-Kreft

Sygn. akt XIV C 683/19

Uzasadnianie

Powód D. K. domagał się zasądzenia od (...) S.A. V. (...) w W. (poprzednio (...) S.A. w W.) kwoty 5.534,90 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 11 kwietnia 2018 roku do dnia zapłaty. Wniósł także o zasądzenie na swą rzecz kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że jest właścicielem pojazdu marki C. (...) nr rej. (...), który w dniu 5 marca 2015 r. w wyniku kolizji drogowej został uszkodzony przez kierowcę ubezpieczonego w zakresie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych u pozwanego. Pozwany uznał swoją odpowiedzialność i wypłacił poszkodowanemu zaniżone odszkodowanie w kwocie 2.527,64 zł. Powód nie zgodził się z decyzją pozwanego, bowiem koszty naprawy wyniosły ok. 6.500 zł. Nadto powód poniósł kosztu ekspertyzy rzeczoznawcy za którą poniósł koszt w wysokości 615 zł.

W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów procesu według norm przepisanych.

Nie kwestionując swej odpowiedzialności co do zasady, wskazał że zapłacił poszkodowanemu kwotę 2.527,64 zł na podstawie sporządzonego kosztorysu. W ocenie pozwanego nie ma przesłanek, aby zastosować części oryginalne w pojeździe powoda, bowiem z uwagi na wiek pojazdu nie był on serwisowany z użyciem wyłącznie części oryginalnych. Ponadto zastosowanie części nowych może doprowadzić do wzrostu wartości pojazdu. Pozwany zakwestionował zasadność zwrotu kosztów prywatnej wyceny rzeczoznawcy z uwagi na jej nierzetelność i nieprzydatność dla celów niniejszego postępowania, bezzasadność twierdzeń powoda, jak i wskazując, że koszt jej sporządzenia nie pozostaje w bezpośrednim związku przyczynowym z przedmiotowym zdarzeniem.

W piśmie z dnia 24 września 2018 r. powód podał, że w sytuacji gdy poszkodowany dokonał naprawy uszkodzonego pojazdu, wypłata odszkodowania powinna nastąpić na podstawie przedstawionych faktur, a powód na naprawę pojazdu wydał kwotę ponad 6.000 zł.

W piśmie z dnia 10 kwietnia 2019 r. powód wyjaśnił, że nie posiada faktur ani innych dokumentów potwierdzających wykonanie i zakres napraw, jednak nie może to wywoływać dla niego ujemnych skutków.

W toku dalszego postępowania dowodowego stanowiska stron nie uległy zmianie.

S ąd ustalił, co następuje:

W wyniku kolizji drogowej z dnia 5 marca 2015 r. uszkodzeniu uległ samochód marki C. (...) o numerze rejestracyjnym (...). Sprawca szkody był ubezpieczony w zakresie odpowiedzialności cywilnej u pozwanego.

okoliczno ść bezsporna, a nadto dowód: akta szkody na płycie CD k. 43.

Poszkodowany w dniu 31 marca 2015 r. zgłosił szkodę do likwidacji pozwanemu, który po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego tytułem kosztów naprawy pojazdu przyznał i wypłacił powodowi kwotę 2.527,64 zł.

okoliczno ści bezsporne, a nadto dowód: kalkulacja naprawy k. 7-12, decyzja wypłaty k. 42, akta szkody na płycie CD k. 43.

Powód naprawiał samochód w warsztacie samochodowym w O.. Zrezygnował z wystawienia mu faktury czy paragonu. Części powód zamawiał przez Internet, w czym pomagał mu kolega. Koszty naprawy wyniosły prawie 7.000 zł. P. raz uczestniczył w kolizji drogowej. Samochód kupił w 2013 r. z Niemiec, jako pojazd uszkodzony i naprawiał wyłącznie dach na częściach oryginalnych.

dow ód: zeznania powoda k. 73-75.

Powód nie zgadzając się z kalkulacją pozwanego na podstawie której wypłacił odszkodowanie, już po dokonaniu naprawy, a tuż przed wytoczeniem procesu, zlecił sporządzenie wyceny naprawy pojazdu prywatnemu rzeczoznawcy, który stwierdził, że poniesione koszty przez poszkodowanego na naprawę nie zostały zawyżone. Koszt wyceny przez rzeczoznawcę wyniósł powoda 615 zł.

dow ód: kalkulacja naprawy k. 13-19, faktura k. 20, dowód wpłaty k. 21, zeznania powoda k. 73-75.

Wartość szkody powstałej wyniku zdarzenia z dnia 5 marca 2015 r. w pojeździe marki C. (...) przy użyciu do naprawy części oryginalnych oraz przy uwzględnieniu średnich stawek roboczogodziny obowiązujących na rynku lokalnym w warsztatach nieautoryzowanych gwarantujących naprawę zgodnie z technologią wyniosła 9.408,73 zł, natomiast przy użyciu do naprawy części oryginalnych i dostępnych na dzień szkody zamienników dobrej jakości (Q) oraz przy uwzględnieniu średnich stawek roboczogodziny obowiązujących na lokalnym rynku w warsztatach nieautoryzowanych gwarantujących naprawę zgodnie z technologią wynosiła 8.777,26 zł brutto.

Naprawa pojazdu winna nastąpić przy użyciu nowych części oryginalnych producenta, jak i dostępnych na dzień szkody zamienników o jakości (...), w tym listwy drzwi przednich prawych oraz lewej i prawej końcówki drążka kierowniczego.

dow ód: opinia biegłego sądowego J. M. k. 81-107.

S ąd zważył, co następuje:

Sąd ustalił stan faktyczny na podstawie dowodów z dokumentów prywatnych przedłożonych przez strony postępowania, które uznał za wiarygodne, albowiem ich autentyczność nie była kwestionowana przez żadną ze stron.

Sąd oparł się także na zeznaniach powoda D. K., który wskazywał na okoliczności związane z naprawą pojazdu, tj. kosztami naprawy, zakupem części, poprzednimi naprawami pojazdu. W ocenie sądu powód zeznawał szczerze, a jego zeznania znalazły odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.

Ponadto Sąd oparł się również na opinii biegłego sądowego, którą uznał za fachową i rzetelną, gdyż była ona zupełna, jasna i obiektywna. Opinia pisemna została sporządzona zgodnie ze wszystkimi wymogami przewidzianymi dla tego typu dokumentów oraz w sposób precyzyjny odpowiadała na zadane pytania, zawierała też wystarczające uzasadnienie zawartych w niej wniosków.

Powództwo w części zasługiwało na uwzględnienie.

Jak stanowi art. 822 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na której rzecz została zawarta umowa ubezpieczenia. Zgodnie natomiast z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli (Dz.U. Nr 124,poz. 1152) z ubezpieczenia OC przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem są zobowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia. Stosownie zaś do art. 36 ust. 1 tej ustawy odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem, najwyżej jednak do ustalonej w umowie sumy gwarancyjnej. W konsekwencji reguły prawa cywilnego dotyczące pojęcia szkody i

zasady ustalania odszkodowania mają zastosowanie przy wynagrodzeniu szkód wyrządzonych w mieniu w następstwie wypadków drogowych.

Odszkodowanie należne z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia OC ustala się według zasad pełnego odszkodowania w ujęciu kodeksu cywilnego. Zgodnie z treścią art. 363 § 1 k.c. naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. W sytuacji gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu. W przypadku szkody mającej zostać naprawioną przez ubezpieczyciela, świadczenie wypłaca się zawsze w pieniądzu, nie ma możliwości uzyskania przywrócenia stanu poprzedniego. Nie zmienia to faktu, że w obu przypadkach tożsame jest pojęcie samej szkody – chodzi o zmniejszenie aktywów lub powstanie pasywów w majątku poszkodowanego i zasadniczo w obu przypadkach znajdzie zastosowanie zasada pełnego odszkodowania, polegająca na przywróceniu poprzedniego stanu majątku poszkodowanego. Natomiast to, w jaki sposób ma się to odbyć, w ocenie Sądu, zależy od okoliczności danej sprawy.

Dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy i ustalenia rzeczywistych kosztów naprawy samochodu powoda niezbędnym było zasięgnięcie wiadomości specjalnych. Powód miał bowiem prawo do zlikwidowania całej szkody, a sposób, w jaki dokonał naprawy pojazdu nie gwarantował w ocenie Sądu przywrócenia stanu poprzedniego pojazdu. Natomiast upływ czasu od naprawy do opiniowania przez biegłego całkowicie wykluczał możliwość oceny zakresu i sposobu naprawy. Dlatego też Sąd ustalając wysokość szkody w samochodzie powoda kierował się opinią biegłego J. M.. W celu określenia wartości kosztów naprawy biegły posłużył się powszechnie uznanym i stosowanym programem komputerowym A.. Do kalkulacji naprawy przyjęto średnie stawki roboczogodzin, jakie stosowano na lokalnym rynku na dzień powstania zdarzenia za czynności naprawcze w nieautoryzowanych stacjach obsługi. Biegły wyliczył, że niezbędny koszt naprawy przedmiotowego pojazdu przy użyciu części oryginalnych i dostępnych na dzień szkody zamienników dobrej jakości (Q) oraz przy uwzględnieniu średnich stawek roboczogodzin obowiązujących na rynku lokalnym w warsztatach nieautoryzowanych gwarantujących naprawę zgodnie z technologią wynosi 8.777,26 zł.

Obowiązek naprawienia szkody przez wypłatę odpowiedniej sumy pieniężnej powstaje z chwilą wyrządzenia szkody i nie jest uzależniony od tego, czy poszkodowany dokonał naprawy rzeczy i czy w ogóle zamierza ją naprawić, odszkodowanie bowiem ma wyrównać uszczerbek majątkowy powstały w wyniku zdarzenia wyrządzającego szkodę, istniejący od chwili wyrządzenia szkody do czasu, gdy zobowiązany wypłaci poszkodowanemu sumę pieniężną odpowiadającą szkodzie ustalonej w sposób przewidziany prawem. Przy takim rozumieniu szkody i obowiązku odszkodowawczego nie ma znaczenia, jakim kosztem poszkodowany faktycznie dokonał naprawy rzeczy i czy w ogóle to uczynił albo zamierza uczynić. (tak: uchwała SN z dnia 15 listopada 2001 r., III CZP 68/01).

Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 20 czerwca 2012 r. w sprawie III CZP 85/11, zajął stanowisko, że oryginalność części wykorzystywanych do naprawy pojazdu stanowi istotny czynnik decydujący o tym, czy naprawa jest wystarczająca do przywrócenia jego do stanu poprzedniego. Jest oczywiste, że ich dobór może prowadzić do pogorszenia położenia poszkodowanego. Pogorszenie takie miałoby miejsce zarówno wtedy, gdyby użyta część była pod istotnymi względami częścią gorszą od tej, która uległa uszkodzeniu, jak i wtedy, gdyby równowartość "restytucyjna" części zastępczej była niepewna. Nie oznacza to jednak, że w razie uszkodzenia części pochodzącej bezpośrednio od producenta pojazdu, do naprawy albo obliczania kosztów naprawy mogą być wykorzystane tylko ceny takich "części oryginalnych bezpośrednio pochodzących od producenta pojazdu".

W niniejszej sprawie, powód domagał się zapłaty kwoty 5.534,90 zł, w tym kwoty 4.064,93 zł tytułem odszkodowania, 854,97 zł tytułem odsetek od tego odszkodowania oraz kwoty 615 zł tytułem zwrotu kosztów opinii rzeczoznawcy. Oceniając zasadność roszczenia powoda, Sąd doszedł do przekonania, kierując się w tej mierze orzecznictwem oraz opierając się na opinii biegłego, że zasadne jest zasądzenie na rzecz powoda kwoty 4.919,90 zł. Zsumowanie kwoty 4.064,93 zł z kwotą wypłaconą przez pozwanego (2.527,64 zł) daje kwotę 6249,62 zł, a zatem żądanie powoda mieści się w kwocie naprawy jaką wyliczył biegły, tj. w kwocie 8.777, 26 zł i nalezą się od tej kwoty skapitalizowane odsetki za opóźnienie. Tym samym roszczenie powoda w tym zakresie jest zasadne i zostało przez Sąd uwzględnione. Zaznaczyć należy, że powód zeznał, że naprawiał samochód w samodzielnie wybranym warsztacie, kupował części z kolegą, nie jest znany sposób naprawy, a zatem zrozumiałe jest iż koszty naprawy wyniosły mniej niż koszt naprawy wyliczony przez biegłego.

Mając na uwadze powyższe, Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 4.919,90 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 kwietnia 2018 r. do dnia zapłaty.

Odnosząc się do żądania zasądzenia odsetek ustawowych należy wskazać, iż zgodnie z treścią art. 481 § 1 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Kierując się powyższym, zasadne stało się zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie, zgodnie z żądaniem pozwu, tj. od dnia 11 kwietnia 2018 r. do dnia zapłaty, bowiem tego dnia pozwany pozostawał już w zwłoce.

W pozostałym zakresie Sąd powództwo oddalił. Sąd oddalił żądanie powoda o zasądzenie kosztów wykonanej na zlecenie powoda ekspertyzy rzeczoznawcy. Jak wynika z akt sprawy powód zlecił wykonanie ekspertyzy, aby potwierdzić iż poniesione przez niego koszty naprawy nie były zawyżone. W orzecznictwie przyjmuje się, że „odszkodowanie przysługujące z umowy ubezpieczenia majątkowego może - stosownie do okoliczności sprawy - obejmować także koszty ekspertyzy wykonanej na zlecenie poszkodowanego” (tak też uchwała Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2004 r., III CZP 24/04, opubl. OSNC 2005/7-8/117). Stwierdzenie „stosownie do okoliczności sprawy” oznacza, że Sąd w oparciu o całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego rozstrzyga, czy zlecenie takiej opinii było uzasadnione. Zdaniem Sądu w sprawie nie wystąpiły takie okoliczności, które uzasadniłyby uwzględnienie w tym zakresie żądania powoda. Skoro powód samodzielnie dokonywał naprawy, to winien posiadać rachunki za naprawę, dowody przelewów, paragony, a przede wszystkim własną wiedzę jaki koszty naprawy poniósł. W tej sytuacji obciążanie pozwanego kosztami opinii rzeczoznawcy celem wykazania, czy koszty naprawy poniesione przez powoda na naprawę pojazdu nie są zawyżone jest nieuzasadnione. Brak dbałości o własne interesy jednej ze stron nie może nieść ujemnych skutków dla drugiej. To, że powód chciał zaoszczędzić i nie brał faktur za naprawę i opinią rzeczoznawcy chciał wykazać swoje racje nie może obciążać pozwanego. Podkreślenia również wymaga, że skoro powód naprawiał we własnym zakresie samochód, to uznać należy iż wie jakie poniósł z tego tytułu koszty i nie ma potrzeby, aby powoływać rzeczoznawcy, który oceni, czy powód kosztów naprawy nie zawyżył. Zlecenie opinii prywatnemu rzeczoznawcy jest zasadne wówczas, jeśli m.in. nastąpiła szkoda, ubezpieczyciel wypłacił odszkodowanie, a poszkodowany przed dokonaniem naprawy uważa że jest ono za niskie i nie pozwoli na przywrócenie pojazdu do stanu poprzedniego, nie zaś w przypadku kiedy koszty naprawy zostały już poniesione i powód wie jakiego rzędu wydatki poniósł. Występując z powództwem, z uwagi na treść art . 362 kc, winien dążyć do minimalizacji szkody , a nie ją niepotrzebnie zwiększać. W tej sytuacji, Sąd uznał, iż roszczenie powoda w zakresie żądania zwrotu kosztów prywatnej opinii nie zasługuje na uwzględnienie.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c. przewidującego zasadę kompensaty kosztów procesu. Z uwagi na fakt, iż powód żądał kwoty 5.534,90 zł a zasądzono na jego rzecz 4.919,90 zł należało uznać, iż wygrał sprawę w 89%. Koszty poniesione przez powoda wyniosły 2.547,32 zł i objęły wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 1800 zł tj. w wysokości obliczonej zgodnie z § 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 listopada 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804),), opłatę skarbową od pełnomocnictwa 17 zł, opłatę sądową od pozwu w kwocie 277 zł ustaloną w oparciu o art. 13 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz wykorzystaną zaliczkę na poczet wynagrodzenia biegłego w kwocie 453,32 zł. Koszty poniesione przez pozwanego wyniosły 2.270,32 zł i objęły wynagrodzenie pełnomocnika, opłatę skarbową od pełnomocnictwa i zaliczkę na biegłego w kwocie 453,32 zł. Powód wygrał sprawę w 89%, a zatem pozwany winien zwrócić mu tytułem zwrotu kosztów procesu kwotę 2.267,10 zł (89% z kwoty 2.547,32 zł), a powód pozwanemu 249,73 zł (11% z kwoty 2.270,32 zł). Dokonując więc wzajemnych rozliczeń pomiędzy stronami należało zasądzić od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.017,37 zł (2.270,32 zł – 249,73 zł).

Z uwagi na fakt, iż w sprawie pozostały niewykorzystane kwoty z zaliczek wpłaconych przez strony, należało je zwrócić stronom, wobec czego Sąd nakazał zwrócić ze Skarbu Państwa każdej ze stron kwotę po 346,68 zł tytułem niewykorzystanych zaliczek na poczet opinii biegłego.

SSR Aleksandra Smólska-Kreft

Sygn. akt II Ca 955 / 20

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 lutego 2021 r.

S ąd Okręgowy w B. I. W. ł Cywilny Odwoławczy

w składzie następującym :

Przewodnicz ący : Sędzia SO Wojciech Borodziuk

Sędziowie : SO Piotr Starosta

SO Tomasz Adamski

po rozpoznaniu w dnia 16 lutego 2021 r. w B.

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa : D. K.

przeciwko: (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W.

o : zapłatę

na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 24 września 2020 roku, sygn. akt XIV C 683 / 19

I. zmienia zaskar żony wyrok w ten sposób, że :

a) w punkcie 2 (drugim) zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 615 (sześćset piętnaście) zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 12 lipca 2018 roku do dnia zapłaty, a w pozostałym zakresie oddala powództwo;

b) w punkcie 3 (trzecim) w miejsce kwoty 2 017,37 zł zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2 547,32 (dwa tysiące pięćset czterdzieści siedem 32/100) zł tytułem zwrotu kosztów procesu;

II. oddala apelację w pozostałym zakresie;

III. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 235 (dwieście trzydzieści pięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.

SSO Wojciech Borodziuk SSO Piotr Starosta SSO Tomasz Adamski