Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Bydgoszczy

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 października 2024 r.

Sąd Rejonowy w Bydgoszczy XIV Wydział Cywilny

w składzie następującym:

po rozpoznaniu w dniu 10 października 2024r. w Bydgoszczy

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa W. B.

przeciwko (...) S.A. z siedzibą w W.

o zapłatę

1.  oddala powództwo;

2.  zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 917,00zł (dziewięćset siedemnaście złotych 00/100) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu;

3.  nakazuje zwrócić powodowi ze Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Bydgoszczy kwotę 1 000,00zł (jeden tysiąc złotych 00/100) tytułem niewykorzystanej zaliczki na poczet opinii biegłego.

SSR Aleksandra Smólska-Kreft

Sygn. akt: XIV C 782/24

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 11 stycznia 2024 r. powód W. B. domagał się od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w W. zapłaty kwoty 3 390 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 grudnia 2023 r. do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu powód wskazał, że jest nabywcą wierzytelności przysługującej poszkodowanemu M. K. względem pozwanego ubezpieczyciela z tytułu szkody z dnia 28 października 2023 r. Podkreślił, iż pozwany uznał swą odpowiedzialność co do zasady i wypłacił poszkodowanej kwotę 5 210,95 zł. Powód wywodził, że w jego ocenie wypłacone przez pozwanego odszkodowanie zostało zaniżone i powinno wynieść 9 301,05 zł.

Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym w dniu 12 lutego 2024 r. powództwo zostało w całości uwzględnione.

W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i zwrot kosztów procesu według norm przepisanych. Pozwany nie zakwestionował swej odpowiedzialności co do zasady jednak wskazał, że w jego ocenie wypłacone dotychczas odszkodowanie w całości kompensuje powstałą szkodę. Pozwany podniósł zarzut braku legitymacji czynnej powoda wywodząc, że umowa przelewu wierzytelności zawarta z poszkodowanym pozostaje w sprzeczności z celem odszkodowania, a w treści umowy nie wskazano ceny za zbywaną wierzytelność. Z tego względu w ocenie pozwanego doszło do pokrzywdzenia interesów konsumenta, a tym samym umowa cesji jest nieważna. Pozwany kwestionował również powództwo co do wysokości i wskazał, że zaprzecza jakby faktyczny koszt naprawy pojazdu był wyższy od kwoty wypłaconej poszkodowanej oraz że strona powodowa nie wykazała, aby zostały poniesione koszty przewyższające wysokość wypłaconego odszkodowania. Pozwany wskazał na ustawowy obowiązek współpracy poszkodowanego przy naprawieniu szkody podnosząc, że poszkodowany powinien dążyć do racjonalizacji kosztów i dokonać naprawy pojazdu w warsztacie współpracującym z pozwanym zakładem ubezpieczeń, tj. Sieci Naprawczej (...) i skorzystać z oferowanych tam rabatów. Podkreślił, iż sporządzony przez niego kosztorys uwzględnia koszty, jakie poszkodowany poniósłby w przypadku przywrócenia pojazdu do stanu poprzedniego w Sieci Naprawczej (...) z użyciem nowych, oryginalnych części jakości O lub (...). Dodał, że w jego ocenie oszacowywanie hipotetycznych kosztów naprawy pojazdu jest bezsensowne, a naprawa pojazdu przy użyciu części oryginalnych jest całkowicie nieuzasadniona. Zdaniem powoda na wysokość odszkodowania wpływ ma również ewentualna sprzedaż pojazdu w stanie uszkodzonym lub dokonanie jego naprawy po szkodzie. Zakwestionował także roszczenie powoda dotyczące odsetek za opóźnienie.

W odpowiedzi powód zakwestionował w całości stanowisko zaprezentowane przez pozwanego i podniesione przez niego zarzuty. Wskazał, że jest gotów zakończyć sprawę ugodowo, jednak do zawarcia ugody między stronami ostatecznie nie doszło. W dalszym toku procesu powód podtrzymał swe stanowisko w sprawie, a pozwany podniósł, że w chwili zawierania umowy cesji nie istniała już wierzytelność będącą jej przedmiotem.

S ąd ustalił, co następuje:

W dniu 28 października 2023 r. doszło do kolizji drogowej, w wyniku której uszkodzeniu uległ pojazd marki F. o nr rej. (...) należący do M. K.. Sprawca szkody był ubezpieczony w ramach działalności pozwanego. Szkoda została zgłoszona ubezpieczycielowi w dniu 31 października 2023 r. r.

Pozwany uznał swą odpowiedzialność co do zasady i wypłacił poszkodowanemu odszkodowanie w kwocie 5 210,95 zł brutto.

O. ści bezsporne, nadto: akta szkody na płycie CD – k. 25, decyzja z dnia 21 listopada 2023 r. – k. 7 – 7v.

W dniu 13 grudnia 2023 r. poszkodowany zawarł z powodem umowę przelewu wierzytelności przysługującej mu względem pozwanego z tytułu szkody w pojeździe.

Powód zlecił przeprowadzenie kosztorysu naprawy pojazdu rzeczoznawcy, który oszacował koszt naprawy na kwotę 9 301,05 zł brutto.

Pismem z dnia 5 stycznia 2024 r. powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 4 090,10 zł w terminie 5 dni od dnia otrzymania pisma.

D. ód: umowa cesji – k. 8 – 8v, wezwanie do zapłaty – k. 9, wydruk – k. 10, kalkulacja naprawy – k. 11 – 13.

Poszkodowany M. K. nie naprawił pojazdu po szkodzie, jednak w jego ocenie wypłacone przez pozwanego odszkodowanie jest wystarczające do dokonania naprawy pojazdu we własnym zakresie.

W chwili wystąpienia szkody pojazd miał 9 lat. Po wypadku samochód ponownie się zepsuł i aktualnie nie jest jezdny. To powód nawiązał kontakt z poszkodowanym po wystąpieniu szkody i zaproponował dopłatę do szkody. Poszkodowany nie wie czym jest cesja. Nie był wówczas zainteresowany uzyskaniem wyższej kwoty odszkodowania od ubezpieczyciela, ale skorzystał z zaoferowanych mu pieniędzy (1 500 zł). Gdyby dokonał naprawy aktualnie pieniędzy by mu zostało.

D. ód: zeznania świadka M. K. – k. 47.

S ąd zważył, co następuje:

Powyżej wskazany stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zgromadzone w sprawie dokumenty, które uznał za wiarygodny materiał dowody i w pełni się na nich oparł w swym rozstrzygnięcie. Należy również podkreślić, że wiarygodność tych dowodów nie była podważana przez żadną ze stron.

Sąd stan faktyczny sprawy ustalił także na podstawie dowodu z przesłuchania świadka – poszkodowanego M. K., który miał najistotniejsze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd w pełni oparł się na tym dowodzie w swych rozważaniach i dał mu wiarę, gdyż relacja świadka była spontaniczne, logiczna i szczera. Świadek przytaczał liczne okoliczności faktyczne sprawy i pamiętał o wielu istotnych detalach. Jego zeznania były też zgodne z ustaleniami poczynionymi przez Sąd na podstawie pozostałych dowodów. Sąd pominął natomiast dowód z opinii biegłego na okoliczność ustalenia wysokości kosztów naprawy pojazdu po szkodzie, w świetle dowodu z zeznań świadka, który wskazał, że wypłacona przez ubezpieczyciela kwota była w jego ocenie wystarczająca do naprawy pojazdu. Z przyczyn, które zostaną szczegółowo wyjaśnione w dalszej części uzasadnienia Sąd uznał zatem, że dowód z opinii biegłego na ww. okoliczności był nieprzydatny i w dalszym ciągu zmierzał już wyłącznie do przedłużenia postępowania.

Powód domagał się od pozwanego zapłaty kwoty 3 390 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 grudnia 2023 r. do dnia zapłaty. Powód wywodził, że jest nabywcą wierzytelności przysługującej poszkodowanemu M. K. względem pozwanego z tytułu szkody w pojeździe z dnia 28 października 2023 r. Pozwany wnosił o oddalenie powództwa podnosząc zarzut braku legitymacji czynnej powoda z uwagi na nieważność umowy cesji. Pozwany podniósł, że umowa przelewu wierzytelności zawarta z poszkodowanym pozostaje w sprzeczności z celem odszkodowania, a w treści umowy nie wskazano ceny za zbywaną wierzytelność.

Sąd zważył, że podstawę odpowiedzialności pozwanego stanowi art. 822 k.c., zgodnie z którym przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na której rzecz została zawarta umowa ubezpieczenia. Świadczenie ubezpieczyciela obejmuje zapłatę sumy pieniężnej odpowiadającej wysokości poniesionej przez poszkodowanego szkody (art. 805 § 1 i 2 k.c.). Przesłankami odpowiedzialności odszkodowawczej są: zdarzenie, z którym przepis prawny łączy odpowiedzialność odszkodowawczą, powstanie szkody oraz adekwatny związek przyczynowy pomiędzy zdarzeniem i szkodą (art. 361 k.c.). W przypadku wystąpienia wymienionych przesłanek naprawienie szkody, przez podmiot do tego zobowiązany, powinno polegać na przywróceniu w majątku poszkodowanego stanu rzeczy naruszonego zdarzeniem wyrządzającym szkodę, nie może przewyższać jednak wysokości faktycznie poniesionej szkody. W myśl przepisu art. 363 § 1 k.c. naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu. Umowa ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej obejmuje odpowiedzialność cywilną podmiotu objętego obowiązkiem ubezpieczenia za szkody wyrządzone czynem niedozwolonym oraz wynikłe z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, o ile nie sprzeciwia się to ustawie lub właściwości (naturze) danego rodzaju stosunków (art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych). Zgodnie natomiast z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli (Dz. U. Nr 124, poz. 1152) z ubezpieczenia OC przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem są zobowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia. Stosownie zaś do art. 36 ust. 1 tej ustawy odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem, najwyżej jednak do ustalonej w umowie sumy gwarancyjnej. Świadczenie należne od ubezpieczyciela z tytułu umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej ma wyrównać uszczerbek majątkowy powstały już w wyniku wystąpienia zdarzenia wyrządzającego szkodę osobie trzeciej, a który istnieje już od chwili wyrządzenia jej szkody. Tym samym pozwany winien naprawić wyrządzoną poszkodowanym szkodę.

W przedmiotowej sprawie pozwany nie kwestionował faktu wystąpienia zdarzenia, w wyniku którego uszkodzony samochód osobowy marki F. o nr rej. (...) należący do M. K.. Pozwany uznał bowiem roszczenie co do zasady i wypłacił świadczenie w wysokości 5 210,95 zł brutto.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu braku legitymacji czynnej powoda Sąd zważył, iż legitymacja procesowa to posiadanie uprawnienia do występowania w charakterze strony w konkretnym procesie. Niewątpliwie tylko ze stosunku określonego przez prawo materialne płynie uprawnienie konkretnego podmiotu do występowania z konkretnym roszczeniem przeciwko innemu konkretnemu podmiotowi. Ocena legitymacji procesowej stron musi odnosić się odrębnie do każdego postępowania i być przeprowadzona ze względu na jego przedmiot, gdyż legitymacja ta nie ma charakteru uniwersalnego. Dokonuje się tego na podstawie przepisów prawa materialnego, w związku z czym legitymacja procesowa nie jest instytucją prawa procesowego, a w szczególności nie zalicza się do przesłanek procesowych. Jeśli zostanie wykazane, że strony są związane prawnomaterialnie z przedmiotem procesu, którym jest roszczenie procesowe, to zostanie wykazana legitymacja procesowa powoda i pozwanego. W odniesieniu do powoda posiadanie legitymacji procesowej, zwanej w tym przypadku czynną, oznacza dysponowanie prawem podmiotowym, którego żądanie wykonania obejmuje powództwo. Zgodnie z normą zawartą w art. 509 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Z kolei norma zawarta w art. 510 § 1 k.c. stanowi, iż umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły. Z art. 510 § 2 k.c. wynika zasada kauzalności materialnej samoistnej umowy przelewu wierzytelności. W świetle treści przytoczonego przepisu ważność umowy przelewu wierzytelności zależy od istnienia zobowiązania do przeniesienia wierzytelności. Umowa przelewu jest więc czynnością kauzalną, co oznacza, że causa stanowi samodzielną przesłankę ważności te umowy.

Należy przy tym podkreślić, że Kodeks cywilny nie wprowadził wymogu wskazywania w umowie przeniesienia wierzytelności zobowiązania, w wykonaniu którego dochodzi do przelewu, co oznacza – mimo materialnej kauzalności – formalnie oderwany charakter samoistnej umowy przelewu. Przelew ma charakter nabycia pochodnego i nie wymaga zgody dłużnika. Należy zgodzić się z panującym w orzecznictwie poglądem, że jeśli chodzi o cesję wierzytelności, to nie jest warunkiem skutecznego zawarcia takiej umowy zapłata ceny w wykonaniu tej umowy (por. np. wyrok SN z dnia 5 stycznia 2005 r., II CK 343/04, LEX nr 146318). Umowa cesji może być także zawarta pod tytułem darmym (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2012 r., I (...) 865/12, LEX nr 1218343; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2013 r., VI ACa 398/13, LEX nr 1544537). Cedent i cesjonariusz w ramach łączącego ich stosunku prawnego zobowiązani są uzgodnić kauzę w sposób wyraźny bądź dorozumiany, ale nie muszą jej ujawniać na zewnątrz, zwłaszcza dłużnikowi. K. taką może być w szczególności sprzedaż wierzytelności. Nieważność umowy przelewu wierzytelności powoduje brak causy, a nie jej niewskazanie w treści mowy cesji. W realiach niniejszej sprawy podstawą zawarcia umowy cesji była sprzedaż wierzytelności, na co zresztą dobitnie wskazywał powód i co wynikało z zeznań świadka, który wskazał, że tytułem ceny uzyskał kwotę 1 500 zł. Wobec powyższego istnienie ważnej causy, co do zasady mającej charakter odpłatny (umowa sprzedaży), nie powinno budzić uzasadnionych wątpliwości (por. wyrok Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 14.07.2020 r., sygn. VIII Ga 568/19).

W ocenie Sądu umowa przelewu wierzytelności zawarta między powodem, a poszkodowanym była zatem ważna. Sąd nie dopatrzył się w niej również postanowień świadczących o sprzeczności umowy z naturą zobowiązania (odszkodowania), czy też przemawiających za uznaniem pokrzywdzenia właściciela pojazdu (konsumenta).

Pomimo tego powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

Wierzytelność przysługująca poszkodowanemu wygasła bowiem zanim doszło do zawarcia umowy cesji. Z relacji świadka M. K. wynikało, iż to powód zgłosił się do niego w celu nabycia wierzytelności, zaś poszkodowany przed zawarciem mowy cesji nie był zainteresowany uzyskaniem wyższej kwoty odszkodowania od ubezpieczyciela. Miał poczucie, że wypłacona mu w postępowaniu likwidacyjnym kwota jest wystarczająca do naprawy pojazdu. Jeśli poszkodowany według swojej wiedzy i intencji nie czuł się poszkodowany, to nie mógł skutecznie zbyć wierzytelności, która w jego świadomości mu nie przysługiwała.

Wymaga podkreślenia, że obowiązek odszkodowawczy ubezpieczyciela aktualizuje się z chwilą wyrządzenia poszkodowanemu szkody i nie jest uzależniony od tego, czy poszkodowany dokonał naprawy samochodu i czy w ogóle zamierza go naprawić (por. uchwałę SN z dnia 15 listopada 2001 r., III CZP 68/01, OSNC 2002, nr 6, poz. 74). Nie mniej jednak Sąd stoi na stanowisku, że znaczenie dla wysokości należnego odszkodowania mogą mieć okoliczności, które miały miejsce już po zdarzeniu ubezpieczeniowym. To dlatego, że przez różnego rodzaju czynności podejmowane przez poszkodowanego, nie sama szkoda, lecz jej wartość mogą ulec zmniejszeniu. Na przykład przez dokonanie naprawy za konkretną kwotę. W tej sytuacji stan w majątku poszkodowanego zostaje zwrócony do poziomu sprzed zdarzenia i kwota która pozwoliła na to przywrócenie jest dokładnie znana. Zresztą jeśli w orzecznictwie nie kwestionuje się prawa poszkodowanego do wyboru warsztatu naprawczego i wskazuje się, że jeśli koszty naprawy maja charakter rynkowy należy się ich zwrot nawet jeśli są one wyższe niż wynikałyby z hipotetycznego wyliczenia. Brak podstaw do uznania, że zasada ta nie działa w drugą stronę. W tym miejscu należy zaznaczyć, że w ocenie Sądu w składzie orzekającym wartość szkody to coś innego niż jej zakres. O ile zakres szkody jest niezmienny jako wyznaczony konkretnymi uszkodzeniami w pojeździe, o tyle wartość szkody ma charakter dynamiczny. Taki pogląd, coraz częściej lansowany również przez Sąd Najwyższy, nie pozostaje w sprzeczności z założeniem, że obowiązek odszkodowawczy ubezpieczyciela aktualizuje się z chwilą wyrządzenia poszkodowanemu szkody i nie jest uzależniony od tego, czy poszkodowany dokonał naprawy samochodu i czy w ogóle zamierza go naprawić (por. uchwałę SN z dnia 15 listopada 2001 r., III CZP 68/01, OSNC 2002, nr 6, poz. 74).

Sąd zważył, że to poszkodowany jest dysponentem szkody i to on, w znacznej mierze, jest uprawniony do oceny, czy w jego majątku nadal pozostaje różnica w stosunku do jego wartości sprzed szkody. (...) w niniejszej sprawie był świadek M. K.. Podczas przesłuchania wskazał, że nie naprawił pojazdu po szkodzie, ponieważ nie znalazł od odpowiednich części zamiennych na rynku, jednak w jego ocenie wypłacone przez pozwanego odszkodowanie jest wystarczające do dokonania naprawy pojazdu. Poszkodowany dodał, że po wystąpieniu szkody, a przed cesją wierzytelności nie miał zamiaru wysuwania względem pozwanego żadnych dalszych roszczeń. Dlatego też nie odwoływał się od decyzji pozwanego ubezpieczyciela. Świadek zeznał, że w dalszym ciągu uważa, iż byłby w stanie dokonać naprawy pojazdu za kwotę wypłaconą przez ubezpieczyciela, we własnym zakresie, czego jednak nie uczynił z uwagi na chwilową niedostępność części i powstałe po szkodzie dalsze uszkodzenia samochodu. W trakcie przesłuchania świadek spontanicznie i szczerze wskazał, że nie wie dokładnie, czym jest cesja wierzytelności i nie zabiegał o jej scedowanie na rzecz powoda.

Gdyby na dzień składania zeznań dokonywał naprawy, zapewne zostałyby mu niewykorzystane środki, które uzyskał w drodze cesji. Zdaniem Sądu oznacza to, że poszkodowany był ukontentowany wypłaconą przez pozwanego kwotą, a tym samym poszkodowany nie posiadał względem ubezpieczyciela żadnej wierzytelności, którą mógłby przenieść na powoda. Przedmiotem cesji nie jest obiektywnie wyliczona wartość uszkodzeń w pojeździe, tylko faktycznie istniejąca wierzytelność. Jeśli cedent uważał, że żadna wierzytelność mu nie przysługuje nie mógł skutecznie dokonać cesji nieistniejącej wierzytelności.

Należy z całą mocą podkreślić, iż skoro sam poszkodowany uznał, że nie jest już poszkodowanym i nie ma już żadnych roszczeń z tytułu umowy ubezpieczenia, to trzeba uznać, że nie istniała wierzytelność, którą mógłby zbyć. W jego odczuciu doszło do całkowitego spełnienia świadczenia przez ubezpieczyciela, a skoro nie istniały żadne dalsze roszczenia poszkodowanego właściciela pojazdu (wierzytelność), to przedmiot umowy cesji w chwili jej zawierania nie istniał. Jeśli doszło do wygaśnięcia zobowiązania, umowa cesji jest ważna, ale ma charakter pusty. Podobne stanowisko przedstawił Sąd Okręgowy w Bydgoszczy w wyroku z dnia 14 czerwca 2022 r. w sprawie II Ca 57/22.

Sąd w niniejszej sprawie ma świadomość, że świadczenie wypłacone przez ubezpieczyciela było zaniżone, a ponadto, że zaniżanie wysokości należnych odszkodowań jest częstą praktyką ubezpieczycieli. Sąd ma również świadomość, że praktyka ta przyczyniła się do powstania i rozwoju rynku obrotu wierzytelnościami związanymi z takim sposobem likwidacji szkód. O ile jednak akceptowalna jest sytuacja, że niezadowolony poszkodowany rezygnuje z części odszkodowania w zamian uzyskując cenę przelewu zbliżoną do pozostałej części szkody i brak konieczności prowadzenia często długotrwałych procesów sądowych, o tyle nierzetelnym jest oferowanie możliwości sprzedaży wierzytelności osobom, które nie mają poczucia krzywdy i świadomości istnienia hipotetycznej szkody za kwoty nieprzystające do wysokości szkody, jako łatwego źródła dochodu. Takie postępowanie podmiotów na rynku obrotu wierzytelnościami prowadzi do wynaturzenia i godzi w cel przepisów ubezpieczeniowych – pieniądze z tytułu szkód uzyskują w istocie nie pierwotnie poszkodowani, lecz przedsiębiorcy. Nie służą one naprawieniu szkody lecz stanowią źródło dochodu (por. wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 8 kwietnia 2022 r. sygn.. akt IV Ca 1216/21). Taka praktyka opisywanych podmiotów stanowi wyzyskiwanie niewiedzy poszkodowanych i instrumentalne korzystanie z instytucji odszkodowania i ubezpieczenia. Jeśli poszkodowany, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, nie tylko ocenia, że nie jest już poszkodowany, to jeszcze jasno to wyraża podczas przesłuchania przed Sądem, nie sposób pominąć tej okoliczności przy wyrokowaniu. Podobnie trudno zignorować zasadę obowiązującą już w prawie rzymskim ,że „chcącemu nie dzieje się krzywda” ( volenti non fit iniuria). Przeciwne stanowisko byłoby wyrazem kompletnej ignorancji wobec jasno wyrażonej woli poszkodowanego, który uznał swoje roszczenie za zaspokojone przez ubezpieczyciela. Odbierałoby znaczenie autonomii poszkodowanego w zakresie decydowania o sobie i swoim majątku w sensie prawnym. Tymczasem wola konsumenta jest tym, do czego aktualne systemy prawne przywiązują fundamentalne znaczenie, jak choćby w kwestii skutków abuzywności postanowień w kredytach frankowych (por. wyrok SO w Bielsku-Białej z dnia 10 lutego 2022 r. II Ca 263/22, uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2021 r., sygn. akt III CZP 6/21, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2022 r., sygn. akt III CZP 6/22) .

Na marginesie należy dodać, że powód jest podmiotem profesjonalnym i winien przed zawarciem umowy cesji zweryfikować to, czy poszkodowanemu rzeczywiście przysługuje wierzytelność, która ma stanowić przedmiot tej umowy.

Wobec nieuwzględnienia powództwa co do zasady, odnoszenie się przez Sąd do wysokości roszczenia powoda i innych podniesionych przez pozwanego zarzutów, stało się bezprzedmiotowe (por. wyrok Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie z dnia 30.04.2018 r., sygn. I C 1205/16, LEX nr 3097728).

Po ustaleniu powyższego sąd powództwo oddalił.

O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie 2 wyroku na podstawie art. 98 k.p.c., obciążając nimi w całości powoda. Na koszty procesu pozwanego w kwocie 917 zł złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego w kwocie 900,00 zł (ustalone w oparciu o § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2016 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych) i kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Mając zaś na uwadze przepis art. 98 § 1 SSR Aleksandra Smólska - Kreft

Sygn. akt II Ca 122/25

I/ oddala apelację,

II/ zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o kosztach do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.

SSO Aurelia Pietrzak

II Ca 122/25