Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Bydgoszczy

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 kwietnia 2025 r.

Sąd Rejonowy w Bydgoszczy XIV Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:

Sędzia Sądu Rejonowego Aleksandra Smólska-Kreft

po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2025 r. w Bydgoszczy

na posiedzeniu niejawnym art. 148 ¹ §1 kpc

sprawy z powództwa A. P., J. L.

przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego na rzecz powodów kwotę 3.714,09 zł (trzech tysięcy siedmiuset czternastu złotych 09/100) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 16 lutego 2023 roku do dnia zapłaty;

2.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

3.  zasądza od pozwanego na rzecz powodów kwotę 1.541,25 zł (tysiąc pięćset czterdzieści jeden złotych 25/100) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

4.  zwrócić powodom ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Bydgoszczy kwotę 0,92 zł tytułem niewykorzystanej zaliczki na poczet opinii biegłego;

5.  zwrócić pozwanemu ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Bydgoszczy kwotę 0,92 zł tytułem niewykorzystanej zaliczki na poczet opinii biegłego.

SSR Aleksandra Smólska-Kreft

Sygn. akt: XIV C 828/24 upr

UZASADNIENIE

Powodowie A. P. i J. L. domagali się zasądzenia od pozwanej (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwoty 4 365,82 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 16 lutego 2023 r. do dnia zapłaty, a także zasądzenia od pozwanej na rzecz powodów kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu powodowie wskazali, że są nabywcami wierzytelności przysługującej M. K. z tytułu szkody komunikacyjnej z dnia 25 stycznia 2023 r. powstałej w pojeździe marki S. o nr rej. (...). Sprawca szkody był ubezpieczony w zakresie odpowiedzialności cywilnej w pozwanym zakładzie ubezpieczeń. Powodowie nabyli wierzytelność od poszkodowanego, o czym zawiadomiono ubezpieczyciela. Pozwana w toku postępowania likwidacyjnego wypłaciła na rzecz powoda kwotę 15 733,99 zł. W ocenie strony powodowej odszkodowanie zostało znacznie zaniżone, bowiem koszt naprawy pojazdu wynosił 20 099,81 zł.

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 19 lutego 2024 r. Sąd orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.

W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powodów kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Pozwana podniosła zarzut braku legitymacji po stronie powodowej ze względu na fakt, iż w umowie cesji nie podano ceny nabycia wierzytelności, Wskazała również brak upoważnienia F. S. do podpisywania umów przelewu wierzytelności w imieniu powodów. Pozwana nie zakwestionowała swej odpowiedzialności co do zasady, jednak wskazała, że w jej ocenie wypłacone dotychczas odszkodowanie w całości kompensuje powstałą szkodę. Pozwana kwestionowała powództwo co do wysokości, wskazując, że zaprzecza jakoby faktyczny koszt naprawy pojazdu był wyższy niż zapłacone świadczenie. Pozwana wskazała, że poszkodowany winien był dążyć do racjonalizacji kosztów dokonać naprawy pojazdu w Sieci Naprawczej (...). Wywodziła, że strona powodowa nie udowodniła zasadności przyjętych pozycji i czynności w fakturach i kalkulacji prywatnej powodów. Pozwana kwestionowała, aby pozwana pozostawała w opóźnieniu z zapłatą wobec powodów.

Powodowie w odpowiedzi zakwestionowali stanowisko pozwanej, aby poszkodowany był zobowiązany do naprawy pojazdu po szkodzie warsztacie współpracującym z ubezpieczalnią. Co więcej pozwana nie wykazała warunków, na jakich pojazd zostałby w takim warsztacie naprawiony, a w wycenie szkody zastosowała nieoryginalne zamienniki, co nie przywróciłoby stanu poprzedniego pojazdu.

W dalszym toku procesu stanowiska stron nie ulegały już zmianie.

S ąd ustalił, co następuje:

W dniu 25 stycznia 2023 r. w wyniku zdarzenia komunikacyjnego został uszkodzony samochód marki S. o nr rej. (...)EY, należący do poszkodowanego M. K.. Pojazd sprawcy zdarzenia był ubezpieczony u pozwanej od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych.

Pozwana w toku postępowania likwidacyjnego przyjęła odpowiedzialność za szkodę i wypłaciła odszkodowanie w kwocie 15 733,99 zł. Nadto w piśmie z dnia 30 stycznia 2023 r. pozwana wskazała warsztat z Sieci Naprawczej (...) gotowy do naprawy pojazdu za kwotę przyznanego odszkodowania.

O. ść bezsporna, nadto dowód: decyzja pozwanej z dnia 15 lutego 2023 r. (k. 26), decyzja pozwanej z dnia 16 marca 2023 r. (k. 27v), pismo z dnia 30 stycznia 2023 r. (k. 36v), akta szkody - na p łycie CD (k. 41).

W dniu 03 lutego 2023 r. poszkodowany zlecił naprawę uszkodzonego pojazdu powodom. Zgodnie z treścią umowy zleceniobiorcy zobowiązali się do podejmowania wszelkich czynności faktycznych i prawnych w imieniu poszkodowanego związanych z obsługą szkody komunikacyjnej oraz do naprawy przedmiotowego pojazdu, w tym zakup materiałów potrzebnych do jej wykonania (§ 2 ust. 1 umowy). Zleceniodawca zrzekł się osobistego odbioru kwoty odszkodowania od ubezpieczyciela i zawierania z nim ugód w związku ze zdarzeniem komunikacyjnym z dnia 26 stycznia 2023 r., w którym brał udział uszkodzony pojazd (§ 2 ust. 2 umowy). Poszkodowany wyraził również zgodę na zamontowanie w pojeździe części innych niż oryginalne.

W tym samym dniu powodowie A. P. oraz J. L., przez umocowanego pełnomocnika, zawarli w poszkodowanym umowę przelewu wierzytelności, przysługującej cedentowi z tytułu zwrotu kosztów naprawy pojazdu.

W związku z zawartą umową zlecenia powodowie wykonali naprawę za kwotę 20 099,81 zł brutto przy wykorzystaniu części oryginalnych.

D. ód: umowa przelewu wierzytelno ści (k. 12 – 13), umowa spółki cywilnej (k. 59 – 64), pełnomocnictwo do rodzajowo określonych czynności (k. 65), kopia dowodu rejestracyjnego (k. 16v – 17v), faktura VAT z dnia 08 marca 2023 r. (k. 18 – 19), kalkulacja naprawy (k. 19v – 23), umowa zlecenia naprawy z dnia 03 lutego 2023 r. (k. 23v -25), oświadczenie dotyczące VAT (k. 25v), oświadczenia z dnia 03 lutego 2023 r. (k. 26v).

Uzasadnione koszty naprawy pojazdu S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) przy zastosowaniu nowych oryginalnych części zamiennych z logo producenta pojazdu i średnich stawek robocizny dla warsztatów nieautoryzowanych w regionie na dzień powstania szkody, tj. 25 stycznia 2023 r. (140/150 zł netto za 1 rbg), wynosiły 15 652,11 zł netto (19 252,10 zł brutto).

Uzasadnione koszty naprawy pojazdu S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) przy zastosowaniu nowych oryginalnych części zamiennych z logo producenta pojazdu oraz części zamiennych o jakości Q (o średnich cenach) i średnich stawek robocizny dla warsztatów nieautoryzowanych w regionie na dzień powstania szkody, tj. 25 stycznia 2023 r. (140/150 zł netto za 1 rbg), wynosiły 14 813,40 zł netto (18 220,48 zł brutto).

Z uwagi na brak dowodów na wyposażenie samochodu S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) przed szkodą z dnia 25 stycznia 2023 r. w części inne niż oryginalne jego pełne przywrócenie do stanu sprzed zdarzenia (pod względem technicznym, wizualnym i z zachowaniem zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym) mogło nastąpić tylko z zastosowaniem części zamiennych oryginalnych sygnowanych logo producenta pojazdu S. i nie powodowało wzrostu wartości pojazdu po naprawie.

Stawka za roboczogodzinę prac mechanicznych, blacharskich, dodatkowych i lakierniczych zastosowanych przez powoda., tj. 170 zł netto za 1 rbg, mieściła się w realiach rynkowych w okresie powstania szkody i realizacji naprawy pojazdu – nie była w sposób nieuzasadniony zawyżona.

Koszty naprawy samochodu S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) wyliczone z uwzględnieniem technologii naprawy producenta pojazdu, z użyciem oryginalnych części zamiennych sygnowanych logo producenta oraz z zastosowaniem stawki roboczogodziny w wysokości 170 zł netto (za 1 rbg) wynosiły w okresie powstania szkody 16 608,11 zł netto (20 427,98 zł brutto).

Szczegółowa analiza kosztów naprawy wskazanych przez powoda – określonych zgodnie z kalkulacją naprawy i wystawioną fakturą VAT na 16 341,31 zł netto (20 099,81 zł brutto) wykazała, iż mają one uzasadnienie do wartości maksymalnie 15 811,45 zł netto (19 448,08 zł brutto), bowiem nie udowodniono skutecznie konieczności zastosowania do naprawy pozakatalogowych elementów mocujących oraz lakierowania 3-warstwowego.

D. ód: pisemna opinia bieg łego z dziedziny techniki samochodowe i ruchu drogowego R. W. z dnia 18 listopada 2024 r. wraz z załącznikami (k. 95 – 146).

S ąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie okoliczności bezspornych, dokumentów przedłożonych przez strony w toku postępowania i w oparciu o opinię biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego.

Sąd uznał za wiarygodne dokumenty zgromadzone w sprawie, albowiem ich autentyczność nie wzbudziła wątpliwości Sądu i nie była kwestionowana przez strony.

Sąd w całości podzielił wnioski płynące z opinii biegłego sądowego R. W.. W ocenie Sądu opinia została sporządzona w sposób wnikliwy, rzetelny i fachowy. Zawarte w treści opinii twierdzenia były poparte logiczną i spójną argumentacją opartą na zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji i wiedzy biegłego. Sąd nie znalazł powodów by odmówić jej mocy dowodowej i oparł się na niej w swym rozstrzygnięciu. Opinia nie została zakwestionowana przez żadną ze stron.

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w przeważającej części.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu braku legitymacji czynnej powodów jako najdalej idącego, należy wskazać, iż był on bezzasadny. Pozwana zarzuciła bowiem, że umowa przelewu wierzytelności należy do czynności prawnych przysparzających, a w konsekwencji również kauzalnych. Pozwana wywodziła, że w braku kauzy umowa ta jest nieważna. Nadto pozwana zakwestionowała upoważnienie do podpisania cesji przez F. S..

Zgodnie z normą zawartą w art. 509 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Z kolei norma zawarta w art. 510 § 1 k.c. stanowi, iż umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.

Należy przy tym podkreślić, że Kodeks cywilny nie wprowadził wymogu wskazywania w umowie przeniesienia wierzytelności zobowiązania, w wykonaniu którego dochodzi do przelewu, co oznacza – mimo materialnej kauzalności – formalnie oderwany charakter samoistnej umowy przelewu. Cedent i cesjonariusz w ramach łączącego ich stosunku prawnego zobowiązani są uzgodnić kauzę w sposób wyraźny bądź dorozumiany, ale nie muszą jej ujawniać na zewnątrz, zwłaszcza dłużnikowi. Przypomnieć też należy, że przelew ma charakter nabycia pochodnego i nie wymaga zgody dłużnika. W sprawie o spełnienie świadczenia z tytułu wierzytelności objętej przelewem dłużnik może oczywiście stawiać zarzuty dotyczące stosunku wewnętrznego między cedentem a cesjonariuszem, w tym kwestionować istnienie i prawidłowość kauzy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 1998 r., II CKN 387/97, OSNC 1998, Nr 10, poz. 162).

W ocenie Sądu w umowie przelewu wierzytelności z dnia 03 lutego 2023 r. strony umówiły się, że jej przeniesienie następuje w zamian za wykonanie przez powodów w ramach ich działalności gospodarczej naprawy pojazdu o nr rejestracyjnym (...). Z treści § 4 umowy wynika, że strony zgodnie ustaliły, iż umowa przelewu wierzytelności jest umową nieodpłatną i została zawarta z podmiotem, któremu zlecono usługi naprawy uszkodzonego pojazdu. Powodowie na dowód tego przedłożyli dodatkowo załączniki, w których wskazano zawarcie przez strony umowy zlecenia, zgodnie z której postanowieniami poszkodowany zrzekł się osobistego odbioru kwoty odszkodowania od ubezpieczyciela i zawierania z nim ugód w związku ze zdarzeniem komunikacyjnym z dnia 26 stycznia 2023 r., w którym brał udział uszkodzony pojazd, w zamian za podejmowanie wszelkich czynności faktycznych i prawnych w imieniu poszkodowanego związanych z obsługą szkody komunikacyjnej oraz podjęcia się naprawy pojazdu przez powodów (vide k. 23v - 25 akt). Wobec powyższego istnienie ważnej kauzy nie budziło najmniejszych wątpliwości Sadu. Nie budziło ich również u pozwanej na etapie likwidacji szkody, bowiem ustalone przez ubezpieczalnię świadczenie zostało wypłacone właśnie powodom.

Odnosząc się zaś do zarzutu braku umocowania F. S. do podpisywania umów przelewu wierzytelności w imieniu powodowej spółki, powodowie przedłożyli pełnomocnictwo do rodzajowo określonych czynności, z którego wynika umocowanie pracownika spółki (...) do dokonywania w jej imieniu wszystkich czynności prawnych i faktycznych związanych z likwidacją i rozliczeniem szkód komunikacyjnych naprawianych przez spółkę, w tym do zawierania w imieniu spółki wszelkich umów, których przedmiotem są wierzytelności pozostające w związku z przedmiotowymi szkodami. Nadto zgodnie z art. 103 § 1 k.c. jeżeli zawierający umowę jako pełnomocnik nie ma umocowania albo przekroczy jego zakres, ważność umowy zależy od jej potwierdzenia przez osobę, w której imieniu umowa została zawarta. Sąd ocenił, że już sam dokument pełnomocnictwa wykazał umocowanie osoby, która podpisała umowę z poszkodowanym. Co więcej, udzielający tego pełnomocnictwa powodowie wytoczyli powództwo w sprawie, potwierdzając tym samym ważność umocowania i umowy cesji wierzytelności. Stąd też postawiony przez pozwaną zarzut nieważności umowy przelewu wierzytelności był nieuzasadniony.

Przechodząc do rozważań merytorycznych należy wskazać, że przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na której rzecz została zawarta umowa ubezpieczenia (art. 822 k.c.). Zgodnie natomiast z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli (Dz.U. Nr 124,poz. 1152) z ubezpieczenia OC przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem są zobowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia. Stosownie zaś do art. 36 ust. 1 tej ustawy odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem, najwyżej jednak do ustalonej w umowie sumy gwarancyjnej. W przypadku obowiązkowego ubezpieczenia komunikacyjnego OC ma zastosowanie zasada pełnego odszkodowania wyrażona w art. 361 §2 k.c., a ubezpieczyciel z tytułu odpowiedzialności gwarancyjnej wypłaca poszkodowanemu świadczenie pieniężne w granicach odpowiedzialności sprawczej posiadacza lub kierowcy pojazdu mechanicznego. Suma pieniężna wypłacona przez zakład ubezpieczeń nie może być jednak wyższa od poniesionej szkody (art. 824 W wypadku uszkodzenia rzeczy w stopniu umożliwiającym przywrócenie jej do stanu poprzedniego, osoba odpowiedzialna za szkodę obowiązana jest zwrócić poszkodowanemu "wszelkie celowe, ekonomicznie uzasadnione wydatki, poniesione w celu przywrócenia stanu poprzedniego, do których wydatków należy zaliczyć także koszt nowych części i innych materiałów, jeżeli ich użycie było niezbędne do naprawienia uszkodzonej rzeczy" (por. wyrok SN z dnia 20 listopada 1970 r., II CR 425/72 (OSNCP 1973. nr 6, poz. 111).

Powodowie wykonali rzeczywistą naprawę pojazdu poszkodowanego i domagali się zwrotu kosztów, które obciążały pozwaną z tytułu tej naprawy. W procesie przedstawili fakturę, którą sami wystawili, a pozwana zakwestionowała w szczególności wysokość zastosowanej stawki za roboczogodzinę. Sporny był tez asortyment części, które powinny zostać zastosowane do naprawy. W tej sytuacji ustalenie wysokości zasadnych kosztów naprawy pojazdu wymagało jednak wiadomości specjalnych. Biegły sądowy w swojej opinii wskazał, że zgodnie z szczegółową analizą kosztów naprawy wskazanych przez powodów, określonych zgodnie z kalkulacją naprawy i wystawioną przez powodów fakturą VAT na kwotę 20 099,81 zł brutto, koszty naprawy samochodu S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) są uzasadnione do wartości maksymalnie 19 448,08 brutto. Według opinii biegłego powodowie nie udowodnili skutecznie konieczności zastosowania do naprawy elementów mocujących, bowiem elementy te mieszczą się w ramach materiałów drobnych. Nadto zdaniem biegłego nie udowodniono zasadności lakierowania 3-warstwowego – według danych producenta pojazd pokryty był lakierem 2-warstwowym z dodatkiem „perłowym”. Biegły wskazał również że zastosowana stawka godzinowa jest wyższa od średniej, ale pozostaje stawką rynkową.

Strona pozwana zarzucała ponadto, że na poszkodowanym ciąży ustawowy obowiązek współpracy przy naprawieniu szkody, w związku z czym poszkodowany winien dążyć do racjonalizacji kosztów i użyć do naprawy części zamiennych oraz dokonać naprawy pojazdu w warsztacie współpracującym z pozwanym zakładem ubezpieczeń. W odniesieniu do tego zarzutu Sąd zważył, iż zgodnie z dominującym orzecznictwem poszkodowany - w zakresie wyboru warsztatu - nie ma obowiązku poszukiwania warsztatu najtańszego, czy też udawania się do warsztatu polecanego przez swego ubezpieczyciela, ani nie ma obowiązku poszukiwania najtańszych części zamiennych, szczególnie, że w nabywaniu tego rodzaju elementów istotny jest także aspekt zaufania do zbywcy oraz zaufanie do warsztatu, w którym poszkodowany chce dokonać naprawy pojazdu. Obowiązek współdziałania poszkodowanego nie może oznaczać ograniczenia jego uprawnień - w szczególności prawa wyboru sposobu naprawienia szkody, swobody decyzji co do naprawy oraz wyboru dostawcy części. Narzucanie poszkodowanemu wyboru dostawcy części lub wykonawcy naprawy niweczyłoby prawo poszkodowanego do wyboru sposobu naprawienia szkody poprzez aprioryczne przyjęcie, że naprawienie szkody winno nastąpić przez naprawienie pojazdu. Jednocześnie, jeśli koszt naprawy jest zbliżony do kosztów średnich, a te wynikały z opinii biegłego, brak podstaw do uznania, że poszkodowany przyczynia się do zwiększenia szkody wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisu art. 354§1 kc. W tym miejscu wskazać należy, że §2 przywołanego przepisu nakłada obowiązek współpracy przy wykonaniu zobowiązania przez wierzyciela, o czym pozwany zdaje się zapominać. Powodowie wskazali, ze poszkodowany ma nie tylko prawo wyboru warsztatu, w którym dokona naprawy, ale ma również prawo do technologicznej naprawy, w tym zastosowania części oryginalnych w miejsce dotychczasowych, również oryginalnych. Biegły zaopiniował, że w przypadku uszkodzenia części oryginalnych, tylko zastosowanie takich samych oryginalnych części przywróci stan poprzedni pojazdu. Natomiast pozwana w swojej wycenie zastosowała zamienniki, co powoduje, że proponowana napraw miała charakter nie technologiczny i nie gwarantowała przywrócenia stanu poprzedniego. Co więcej stawki zaproponowane przez pozwaną nie są stawkami rynkowymi, tylko indywidualnie uzgodnionymi między dwoma podmiotami funkcjonującymi na rynku i w ocenie Sądu nie mogą stanowić głównego punktu odniesienia w zakresie rzeczywistych kosztów naprawy pojazdów (por. Wyrok SO w Bydgoszczy z dnia 13 lutego 2025 r. , sygn. akt II Ca 691/23).

Podsumowując, według powodów wysokość szkody wyniosła kwotę 20 099,81 zł brutto. Biegły dokonał korekty kalkulacji naprawy i wystawionej przez powodów faktury VAT i ustalił wartość kosztów naprawy na kwotę 19 448,08 zł. Ubezpieczyciel wypłacił stronie powodowej kwotę 15 733,99 zł brutto, a powodowie domagali się zapłaty kwoty
4 365,82 zł. Z przyczyn podanych powyżej, Sąd uznał, że przedstawiony przez biegłego koszt naprawy jest uzasadniony. Różnica między tym kosztem a kwotą wypłaconą przez ubezpieczyciela wynosiła kwotę 3 714,09 zł.

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku i zasądził od pozwanej na rzecz powodów kwotę 3 714,09 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 16 lutego 2023 r. do dnia zapłaty.

W pozostałym zakresie Sąd oddalił powództwo (punkt 2 wyroku).

O odsetkach za opóźnienie orzeczono na podstawie art. 481 §1 i 2 k.c. zgodnie z którym, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

O kosztach Sąd orzekł w punkcie 3 wyroku na podstawie przepisu art. 100 k.p.c., który stanowi, że w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań, koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Powodowie wygrali sprawę w przybliżeniu w 85%. Koszty postępowania poniesione przez powodów wyniosły łącznie 2 116,08 zł, na co złożyło się: wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem w kwocie 900,00 zł zgodnie z § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa oraz 400,00 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu oraz kwoty 799,08 zł tytułem kosztów wynagrodzenia biegłego. Natomiast na koszty pozwanej w łącznej kwocie 1 716,08 zł złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym w kwocie 900,00 zł zgodnie z § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa oraz kwoty 799,08 zł tytułem kosztów wynagrodzenia biegłego. Uwzględniając wynik procesu, koszty należne powodom to 1 798,66 zł (2 116,08 zł x 85 %), a pozwanej 257,41 zł (1 716,08 zł x 15 %). Po ustaleniu powyższego Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powodów kwotę 1 541,25 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Mając zaś na uwadze przepis art. 98 § 1Biorąc pod uwagę, że pozostała niewykorzystana kwota zaliczek na poczet wynagrodzenia biegłego w wysokości 1,83 zł (koszt opinii wyniósł łącznie 1 598,17 zł, a zaliczki łącznie – 1 600,00 zł), Sąd na podstawie art. 108 k.p.c. w związku z art. 100 k.p.c. i art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych nakazał zwrócić powodom oraz pozwanej ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Bydgoszczy po kwocie 0,92 zł tytułem niewykorzystanych zaliczek na poczet opinii biegłego (punkt 3 i 4 wyroku).

SSR Aleksandra Smólska-Kreft