Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Bydgoszczy

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 lutego 2022 r.

Sąd Rejonowy w Bydgoszczy XIV Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	Sędzia Sądu Rejonowego Anna Samosiuk

po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2022 r. w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta B.

przeciwko Centrum Usług (...) z siedzibą w W.

o zapłatę

1.  Zasądza od pozwanego na rzecz powoda 4436,21 zł (cztery tysiące czterysta trzydzieści sześć złotych dwadzieścia jeden groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 14 czerwca 2021 r. do dnia zapłaty,

2.  Zasądza od pozwanego na rzecz powoda 900 zł (dziewięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty,

3.  Nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Bydgoszczy 400 zł (czterysta złotych) tytułem kosztów sądowych od poniesienia których powód był zwolniony.

Sygn. akt: XIV C 1572/21

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 18.06.2021 r. powód Skarb Państwa – Prezydent Miasta B. domagał się od pozwanego Centrum Usług (...) Spółka z o.o. z siedzibą w W. zapłaty kwoty 4 436,21 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 14 czerwca 2021 r. do dnia zapłaty z tytułu opłaty za użytkowanie wieczyste nieruchomości położonych w B., dla których prowadzona jest księga wieczysta nr (...). Ponadto powód domagał się zasądzenia od pozwanego na swoja rzecz kosztów procesu według norm przepisanych.

Nakazem zapłaty z dnia 20.07.2021 r. orzeczono zgodnie z żądaniem pozwu.

Pozwany wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty domagając się oddalenia powództwa w całości. W uzasadnieniu sprzeciwu pozwany wywodził, że dokonał zapłaty z tytułu użytkowania wskazanych nieruchomości w kwocie 286 283,10 zł w dniu 11.06.2021 r. Podniósł, że dotąd nie otrzymał od powoda noty odsetkowej, na podstawie której powód mógłby domagać się odsetek. Stwierdził, że wobec niewystawienia mu przez powoda takiego dokumentu powództwo jest przedwczesne.

Powód w odpowiedzi podniósł, że w przypadku obowiązku uiszczania opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nie jest wymagane wzywanie zobowiązanego do zapłaty. Powód wskazał, że opłata ta winna być wniesiona do 31 marca każdego roku, jednak termin płatności opłaty za 2020 r. został przesunięty na dzień 31.01.2021 r. Powód potwierdził także wpłatę dokonaną przez pozwanego i podniósł, że po jej zarachowaniu, w pierwszej kolejności na odsetki, pozostała kwota dochodzona przez powoda pozwem.

S ąd ustalił, co następuje:

Powód jest właścicielem nieruchomości, dla których prowadzone są księgi wieczyste nr (...). Pozwany jest zaś użytkownikiem wieczystym tych nieruchomości.

O. ści bezsporne, vide: wydruki treści ksiąg wieczystych – k. 9 – 14.

Pozwany jako użytkownik wieczysty był zobowiązany ponosić na rzecz właściciela gruntu opłaty roczne w wysokości 143 141,55 zł. Pozwany pozostawał w opóźnienie z uregulowaniem należności za rok 2020 oraz za rok 2021. Powód wezwał pozwanego do zapłaty zaległości pismem z dnia 12 lutego 2021 r.,

O. ść bezsporna, vide: pisma powoda z dnia 29.11.2016 r. – k. 4 – 6, pismo powoda z dnia 12 lutego 2021 r.,

W dniu 11.06.2021 r. pozwany uiścił z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości należących do powoda kwotę 286 283,10 zł. Kwota ta została zaksięgowana na koncie powoda w dniu 14.06.2021 r.

O. ść bezsporna, a nadto dowód: potwierdzenie przelewu – k. 25.

Powód wpłatę pozwanego zarachował w kwocie 4 436,21 zł na odsetki ustawowe za opóźnienie od należności głównej oraz na należność główną w wysokości 281 846,89 zł.

D. ód: informacja o zarachowaniu wpłaty – k. 15.

S ąd zważył, co następuje:

Powyżej wskazany stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgodnych twierdzeń stron oraz przedłożonych przez strony dokumentów. Sąd w całości dał wiarę przedstawionym dokumentom, jako że ich autentyczność nie budziła wątpliwości.

Podstawę roszczenia o zapłatę opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste stanowią przepisy kodeksu cywilnego oraz ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Przepis art. 238 k.c. przewiduje, że wieczysty użytkownik uiszcza przez czas trwania swego prawa opłatę roczną. Konkretyzację regulacji kodeksowej stanowią przepisy art. 71 - 81 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Na gruncie niniejszej sprawy pozwany nie kwestionował ani obowiązku uiszczania opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości, ani wysokości tych opłat. Pozwany wskazywał natomiast, że powództwo jest przedwczesne, albowiem powód nie wystawił mu noty odsetkowej, na podstawie której mógłby domagać się odsetek. Pomiędzy stronami nie było sporu co do tego, że w dniu 11.06.2021 r. pozwany dokonał zapłaty z tytułu użytkowania wskazanych nieruchomości w kwocie 286 283,10 zł, która została przez powoda zarachowana 14 czerwca.

Sąd zważył, iż zgodnie z art. 71 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok, z tym że termin uiszczenia opłaty rocznej za rok 2020 został przesunięty na dzień 31 stycznia 2021 r. z mocy art. 15j ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C.-19.

Z przytoczonego przepisu wynika wprost, iż użytkownik wieczysty jest obowiązany do uiszczania stosownych opłat za dany rok, bez konieczności jakiegokolwiek wezwania go do zapłaty.

W ocenie Sądu zarzuty podniesione przez pozwanego były nieuzasadnione. Powód nie miał bowiem obowiązku wzywania pozwanego do zapłaty zaległych należności z tytułu użytkowania wieczystego i miał prawo naliczać odsetki ustawowe za czas pozostawania przez pozwanego w opóźnieniu ze spełnieniem świadczenia, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 481 § 1 k.c., w myśl którego jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

Sąd nie miał również wątpliwości co do tego, że wpłata dokonana przez pozwanego została prawidłowo zarachowana przez powoda i do zapłaty pozostała kwota 4 436,21 zł wraz z odsetkami za opóźnienie. Powód miał bowiem prawo zaliczyć wpłaconą przez pozwanego kwotę na poczet należności z tytułu odsetek za opóźnienie bez uprzedniego wystawienia noty odsetkowej (art. 451 § 1 k.c.).

W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku i zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 4 436,21 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 14.06.2021 r. do dnia zapłaty.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., zgodnie z zasadą odpowiedzialności stron za wynik postępowania. Poniesione przez stronę powodową koszty procesu obejmowały zwrot kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 900,00 zł zgodnie z przepisem § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

W punkcie 3 wyroku Sąd nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Bydgoszczy kwotę 400,00 zł tytułem opłaty od pozwu, od poniesienia której powód był zwolniony na podstawie art. 113 ust.1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

SSR Anna Samosiuk